Hirondelles

Hoera! Wij zijn er weer!

Teruggekeerd op het oude nest in de garage hebben we 4 (geloven we) eitjes gelegd die binnenkort wel zullen gaan uitkomen, als de bewoners en ook Louki en Pepette ons een beetje met rust laten, want alles wat fladdert is potentiële prooi voor hen.

 

Van alle mogelijkheden hebben we voor het gemak maar een bestaand nest betrokken, veilig hoog tegen het plafond, en van alle gemakken voorzien.
De auto ’s eronder hebben een paar weken pech.


 

Over een een week of zes zullen de jonkies het nest schoorvleugelend gaan verlaten en gaan we ze vliegles geven op de rand van de dakgoot.
Zit alles mee, dan overwegen we nog een tweede of derde nest.

Stay tuned.

Mussen van het dak

De calore clamavi ad te, lector.
Terwijl de mussen van het dak vielen, kwamen we gisteren terug van vier dagen Nederland. De volgende ochtend bleken de vijf jonge zwaluwtjes vliegvaardig genoeg om het nest te verlaten waarin ze wekenlang opgepropt hadden moeten verblijven.
Maar met één ding hadden zij, noch hun ouders rekening kunnen houden: de enorme hitte van 38-40 graden overdag, die ertoe leidde dat ze zich niet, zoals twee jaar geleden, voor de meer geavanceerde vlieglessen op de dakrand konden opstellen alvorens airborne te gaan. Ze zouden aan de hete gegalvaniseerde goot hunne pootjes verbranden. Dus maar vooralsnog een plekje in de relatief koele garage gezocht – keuze te over.

Schrale troost: in Orvieto is het momenteel nog heter.

Wat mij overigens al een tijdje is opgevallen (maar misschien is het heel normaal), is dat ze al die tijd zijn uitgebroed, beschut, gevoederd en geïnstrueerd, kortom alle pre- en postnatale mantelzorg, niet door twee, maar door zeker vier volwassen zwaluwen. En ik weet ook niet eens of dat wel steeds dezelfde vier waren. Ze lijken allemaal zo op elkaar.

Misschien dat iemand mij iets meer kan vertellen over de educatieve instincten en processen van zwaluwen.