Cup 50

Geplukt van het AD: een opfrisbeurt van Feyenoords Europacup-1 in 1970. Als mijn informatie juist is, verschijnen er in de documentaire ook beelden die ik in maart 1970 maakte in/rond het Walter-Ulbricht Stadion in Oost-Berlijn. Een uitgebreid veslag van die wedstsrijd en de reis ernaartoe heb ik HIER al in 2012 geplaatst.

Dit meldt het AD:
“Een documentaire van filmmaker Thomas Vroege draait op 24 januari op het International Film Festival Rotterdam. De historische cupwinst komt ook op televisie, bij Andere Tijden Sport op 2 februari. Het programma is nog altijd op zoek naar meer filmbeelden van de wedstrijden, de reis naar Milaan en de huldiging op de Coolsingel. Wie materiaal heeft, kan dat sturen naar ats@ntr.nl. Schrijver/journalist Robert van Brandwijk brengt een boek uit over het seizoen 1969/’70. 

Feyenoord klopte op weg naar de finale tegen Celtic ook bekerhouder AC Milan. Thuis in de Kuip werden de veel sterker geachte Italianen met 2-0 geklopt. ,,In wat misschien wel de beste wedstrijd ooit van Feyenoord is geweest’’, aldus Van Brandwijk. Na AC Milan volgden overwinningen op Vorwärts Berlin (Oost-Duitsland) en Legia Warschau (Polen), voordat Feyenoord tegen Celtic echt voetbalgeschiedenis kon schrijven.

We hebben ‘m!!, Andere Tijden Sport, NPO 1, 2 feburari 2020;
We hebben ‘m!!, Thomas Vroege, International Film Festival Rotterdam,
24 januari 2020; 50 jaar Europa Cup 1, 6 mei 2020 Nieuwe Luxor Theater, Rotterdam.”

Afstamming

Nee, het valt niet mee een trouwe supporter te zijn dit jaar. En zoals gebruikelijk krijgt de trainer dan als eerste de schuld. Nog geen 23 uur nadat Jens Toornstra voor de camera had beweerd dat de spelers volledig achter de trainer staan (zoiets leer je op de PR-cursus te zeggen), gaf Jaap Stam de pijp aan Maarten, hem al dan niet ingefluisterd door het Feyenoord-management.

 

Dat ik de immer onbehouwen kauwgom etende trainer van meet af aan niet zo zag zitten, heeft andere oorzaken en doet ook eigenlijk niet ter zake. Dat de resultaten van het elftal zo bitter tegenvallen, is van belangrijker orde.
Er zaten opvallend goede westrijden bij, met als meest recente hoogtepunt wel de 2-0 thuis tegen FC Porto, maar verder was het vanaf competitedag 1 (thuis gelijk tegen Sparta) treurnis alom.
Natuurlijk kon Stam er niks aan doen dat hij een middelmatige selectie had, waarvan ook steeds spelers ofwel niet beschikbaar waren, ofwel niet in vorm, zodat hij dit seizoen al 24 verschillende spelers moest opstellen in plaats van 11 goede.
En spelers zijn geen kleine jongens, geen speelgoed dat je maar hoeft op te winden of er nieuwe batterijen in hoeft te stoppen om ze aan het rennen te krijgen.
Zij kunnen de hand maar beter in eigen boezem steken.

Maar goed, zulk soort seizoenen heb je er ook tussen. En een trainer is een passant. Het carrousel voor de opvolging draait op volle toeren. Voor mij hoeft dat niet eens een van de antieke monumenten te zijn als Advocaat, Hiddink of Van Gaal. Arne Slot bewijst met AZ dat ook (nog) niet zo gevestigde trainers tactisch en mentaal tot heel wat in staat zijn.
Ik spreek geen voorkeur uit, en mij is vanuit Rotterdam ook niks gevraagd, als het maar niet weer zo’n kauwgomkauwer wordt. Aan Amerikaanse toestanden heb ik geen behoefte.

Maar trouw aan Feyenoord blijf ik wel.

de Vreugd Van Venlo

Zo zie je maar dat je niks hebt aan statistieken. Allemaal fake news.
– “Feyenoord kan geen uitwedstrijden meer winnen“.
– “Feyenoord kan niet uit bij VVV in De Koel winnen“. Dat had ik eerder al eens met afgrijzen in twee artikelen geconstateerd.

– Feyenoord wint er vandaag met 0-3, stapvoets wandelend over het plastic kunstgras; de grootste overwinning in Venlo ooit.
Zo is de Vloek Van Venlo omgetoverd tot de Vreugd Van Venlo en blijkt voor de Venloënaren De Koel opeens de Valkoel Van Venlo te zijn geworden. Hosanna.

 

De wraak op 1964

Op 29 november 1964 veegde Feyenoord in De Kuip Ajax van de mat met 9-4. Ik had een kaartje voor die wedstrijd, maar kon er niet naar toe. Waarom niet, dat heb ik eerder al beschreven, ongeveer middenin deel 2 van mijn Feyenoord-drieluik. Ik was die dag in 1964 niet eens in staat het radioverslag op Hilversum-1 te volgen, laat staan een tv-samenvatting te bekijken, en moest het dus doen met krantenverslagen.
Hoe anders nu, nu ik Foxsports heb en de wedstrijd van vandaag live en integraal kon volgen, met ontelbare herhalingen en analyses.

 

Er zijn wel wat parallellen tussen beide wedstrijden, die van 1964 en 2019. De absurde eindscore bijvoorbeeld, het feit dat in beide wedstrijden Ajax al vroeg op 0-1 kwam en er een tussenstand van 2-2 op het scorebord stond. Maar wat vandaag vooral overheerste, was de kwaliteit van Feyenoord in een topwedstrijd, zoals tegen PSV, en de hunkering van publiek, spelers en staf om na zo vele jaren weer eens De Klassieker te winnen.
Daarvoor moet je wel door diepe dalen; dit seizoen de uitwedstrijden tegen De Graafschap en PEC,  Fortuna thuis, of, vorig seizoen, tegen Trenčin uit en thuis bijvoorbeeld. Maar er zijn geen toppen zonder dalen.
Een samenvatting van de wedstrijd zal ongetwijfeld op youtube te vinden zijn. Anders heb ik die al wel op schijf staan.
En dan is er ook nog hoop op een herhaling van dit succes: over een week of vier in de halve finale KNVB-beker.

Misschien is wraak niet het goede woord. Genoegdoening voor wat ik 55 jaar geleden in 1964 niet mocht beleven.

 

¿Sevilla? ¡Róterdam!

Zo op het eerste oog zijn er niet veel lijntjes die Sevilla met Rotterdam verbinden; een bijpassend plaatje ontbreekt dus ditmaal, maar na wat betere beschouwing heb ik toch twee verbanden kunnen vinden. Het ene heeft met bruggen te maken, het andere met voetbal.

Befaamd in Rotterdam is de Erasmusbrug, een ontwerp van architect Ben van Berkel, die in 1996 officieel werd geopend. Deze 800 meter lange tuibrug met één geknikte stalen pylon is al ruim 20 jaar een blikvanger in de stad. Maar het is niet de enige brug van een dergelijke constructie.


Alleen moeten we dan naar architect Santiago Calatrava. Die heeft, om de werkelijkheid maar even om te keren, een aantal Erasmusbruggen op zijn naam staan, maar niet die van Rotterdam. Je treft er onder meer eentje aan in Valencia, in Jeruzalem, in Redding (Californië), en dus ook in Sevilla. Alle van vergelijkbaar ontwerp. Die in Sevilla, gebouwd voor de Expo in 1992, luistert naar de naam Puente del Alamillo en is dus ouder dan de Erasmusbrug, maar wel ruim driemaal zo kort, ±250 meter en ontworpen als voetgangersbrug. Nergens heb ik kunnen vinden dat Ben van Berkel zich voor de Erasmusbrug door die Puente heeft laten inspireren, ook al zijn de overeenkomsten tussen beide bruggen nog zo frappant.

  • Bewust heb ik ervoor gekozen hierboven alleen zelfgemaakte foto’s te plaatsen, en niet her en der van internet wat te plukken, ook al zijn die vaak fraaier.

Een tweede lijntje tussen Sevilla en Rotterdam putte ik uit mijn geheugen. In 2014 troffen FC Sevilla en Feyenoord elkaar in de groepsfase van de Europa League. De buit werd eerlijk verdeeld: Sevilla won thuis met 2-0 en Feyenoord won in De Kuip met 2-0. Daarmee werd Feyenoord groepswinnaar en Sevilla tweede, maar dat terzijde.


Omdat het niet zo ver lopen was -het Estadio Ramón Sánchez Pizjuán ligt midden in de stad- wilde ik het wel eens bekijken. Ondanks de indrukwekkende naam haalt dat stadion het niet bij De Kuip, maar daar ging het mij niet om. Ik had eerder al eens gezien dat er vóór het stadion een reusachtige Wall of Fame staat, waarop, zegt men, de meest aansprekende tegenstanders van FC Sevilla staan afgebeeld. Dit nu is een leugen: er ontbreekt er minstens eentje: Feyenoord. Ik zal er toch niet overheen hebben gekeken. Mogelijk liggen ze wat achter met het bijwerken van het bord; beide clubs hadden elkaar nooit eerder ontmoet. Over een paar jaar nog maar eens gaan kijken.
Sevilla zelf is zeker een herbezoek waard.

_____________________________

Vorig bericht: http://nardloonen.nl/2018/04/26/sevilla-groen-en-blauw/

Wedden dat?

Ik lijd niet aan gokverslaving, maar zo af en toe zie ik wel iets aankomen: Feyenoord gaat komende zondag in Rotterdam verliezen van AZ en Feyenoord gaat op 22 april in Rotterdam winnen van AZ. Dat lijkt op een deal, en dat is het volgens mij ook, net zoals Feyenoord en Vitesse vorig jaar een perfecte dubbel afleverden.

Hoe zat dat in Arnhem? In januari 2027 speelden beide clubs in de kwartfinale van de KNVB-beker. Vitesse was al 125 jaar aan een prijs toe, en Feyenoord was voluit op weg naar het landskampioenschap. En dus werd het 2-0 voor Vitesse, dat daarmee doorging in de beker en die uiteindelijk ook won. Toen de clubs elkaar weer troffen in Arnhem, april 2017, was het landskampioenschap in het geding. Dus liet Vitesse Feyenoord winnen. Voor wat hoort wat.

Dit gaat zich nu weer afspelen: Feyenoord kan het kampioenschap niet meer prolongeren, maar gaat voluit voor de beker. De finale is op 22 april tegen AZ. Die moet Feyenoord dus winnen, om nog iets succesvols van het seizoen te maken. En dat zal ook wel gebeuren. Maar komende zondag staan ze tegenover elkaar in Rotterdam voor de competitie. AZ, met nu maar 2 punten achter Ajax, wil dolgraag tweede op de ranglijst worden om zich aldus via een achterdeur te kwalificeren voor de Champions League. En met winst komende zondag kunnen ze al tweede staan. Dus de deal zal gaan lijken op die met Vitesse vorig jaar: AZ mag opgaan voor plek 2 in de competitie, en Feyenoord mag de beker winnen. Wedden dat?

 

Verwachting – 1 van 2

Er staan de komende drie maanden drie wedstrijden op het programma die om diverse redenen van belang zijn.
(1): Nadat Feyenoord zijn tot nu toe meest aansprekende succes van het seizoen boekte door PSV met 2-0 uit te schakelen voor de KNVB-beker, volgt nu het rechte pad naar winst in de bekerfinale.
(2): Maar eerst moeten ze morgen een zoveelste blamage in Venlo zien te voorkomen.
(3): En de Spaanse soap gaat zijn sportieve hoogtepunt (?) beleven als de Catalanen het moeten opnemen tegende Castilianen.

In volgorde van opkomst:

Zondag 4 februari 2018: VVV-Feyenoord. Daarover heb ik me al eerder uitgelaten in het artikel Kuipkwartiertje. Ik citeer: Het eerste fabeltje is eerder een nachtmerrie: de Vloek Van Venlo, oftewel VVV-uit. Sinds de invoering van het betaalde voetbal moesten de Rotterdammers 20 maal naar Venlo afreizen en op drie overwinningen na moesten ze met de roodwitte staart tussen de benen huiswaarts keren.
Nu Feyenoord schier kansloos is in de competitie, maar het bekersucces lonkt, voorzie ik dat VVV de zogeheten Vloek Van Venlo wederom over Feyenoord zal weten af te roepen. Morgen zal ik verslag doen van de realiteit.
Mijn voorspelling: 3-1 voor VVV, nadat Feyenoord snel op 0-1 was gekomen.

Zondag 22 april 2018: Bekerfinale AZ-Feyenoord. Dat voorspel ik. In de halve finales gaat Feyenoord simpelweg Willem II aan de kant schuiven en gaat Twente met lege handen naar Tukkerland terugreizen ten gunste van AZ. En in de Kuip zal Feyenoord er geen supergras overlaten groeien wie er met de beker, en het ticket voor de (voorronde van de) Europa League vandoor gaat.
Mijn voorspelling: AZ-Feyenoord 1-2.

Zondag 6 mei 2018: FC Barcelona-Real Madrid. Op 23 december 2017 deelde Barcelona in Madrid al een tik uit aan de Koninklijke (het werd 0-3). In oktober 2017 voorspelde ik een doemscenario voor de Catalanen in mijn artikel Vergelijk. Vanuit dat artikel is mijn voorspelling 3-2 voor Barcelona, net als de 3-2 in de ijshockeywedstrijd ČSSR-USSR in 1972.

In december ging ik twijfelen.
In februari, april en mei weten we meer.

Tot morgen, 4 februari 2018.

 

 

Ontheiliging in Rotterdam

Dat secularisatie en ontzuiling al wat jaartjes aan de gang zijn, dat weten we wel. Maar dat er nu ene Pastoor wordt ontslagen, is een ongekende uitschieter. En niet wegens seksueel misbruik (dat is een bedrijfsrisico), maar wegens tegenvallende prestaties. Ook dat is een bedrijfsrisico. Arme Alex.

Gisteren verloor zijn Sparta op het eigen Kasteel de Rotterdamse stadsderby met 0-7 van Feyenoord. Had die club er nou gewoon 0-10 van gemaakt, dan zou het nog een geweldige knipoog zijn naar het bijbehorende netnummer. Maar zover kwam het niet. Niettemin dropen de Spartanen in shock af. Niet alleen de spelers, ook alle bestuursleden zakten door het ijs en ontsloegen de gedesillusioneerde trainer prompt na de wedstrijd. Verkeerd moment, verkeerde beslissing, klonk het daarna alom.
Ik deel dat oordeel.

Het was toch Alex Pastoor die als trainer Sparta in 2016 liet promoveren naar de eredivisie, zoals hij in 2011 ook al Excelsior had laten promoveren naar de eredivisie, door, nota bene, in ultimo een overwinning op Sparta. Hij was het die negen maanden geleden op het Kasteel aanstaand landskampioen Feyenoord op een 1-0 nederlaag trakteerde en ervoor zorgde dat de club de nacompetitie ontliep.

Voeg daar maar rustig bij dat de zevenklapper van gisteren weliswaar te wijten viel aan allerbelabberdst spel van zijn spelers, maar dat het toch vooral de verdienste van een wervelend Feyenoord was dat de Spartanen geen poot aan de grond kregen. Je kunt het ook positief bekijken.

De wedstrijd was historisch en statistisch overigens vrij uniek:

– de grootste thuisnederlaag ooit in enige Rotterdamse stadsderby,
– de hoogste score ooit in ontmoetingen tussen Sparta en Feyenoord, uit en thuis,
– Sparta’s grootste thuisnederlaag ooit in de geschiedenis sinds de oprichting in 1888,
– Feyenoords grootste overwinning van dit seizoen,
– Feyenoords grootste uit-overwinning sinds 1963 (Volendam-Feyenoord 0-8),
– en, voor het familiealbum, het doelpunt van Dylan Vente, wiens oudoom Leen Vente in 1937 het allereerste Feyenoorddoelpunt scoorde in de pas geopende Kuip.

En dat ook nog eens op nagenoeg identieke wijze, met het hoofd en vanuit dezelfde positie. Frank Snoeks werd er bijna lyrisch van.
(Bekijk evt. ook https://twitter.com/_/status/942753090477760513.)
Maar Alex Pastoor kan met een afkoopsom wellicht de kerstboom wat extra glans geven.
Het zij hem gegund.

________________________________

Foto’s: screenshots NOS/Foxsports