Ooohdaaah!

Ooohdaaah!

Nog even en de populariteit in Nederland van Mister Speaker John Bercow gaat die van Barack Obama overstijgen. En dat is niet te danken aan Ivo Niehe, maar aan dat ene woord waarvan hij de twee r-klanken nog niet eens uitspreekt.
Ik wil de Britten graag tot de ooohdaaah roepen met een paar onconventionele suggesties, al vrees ik dat er geen meederheid voor is te vinden.

De waarheid ligt niet in het midden, want er is geen midden. Dus passen nu draconische maatregelen.

  • De eerste suggestie is er een die wel vaker wordt gehoord: besluit tot een nieuw referendum. Daar zit wel wat in. Door de niet zo heldere vraagstelling en door de mankerende informatie en voorlichting over de te kiezen alternatieven en hun consequenties is het maar de vraag of er bij het eerste referendum in 2016 niet in hoofdzaak een beroep werd gedaan op de onderbuikgevoelens van de eilandbewoners. Bovendien is inmiddels het Britse electoraat nogal gewijzigd, vooral verjongd. Dat kan een hoop schelen. Niettemin is de verwachting dat ook een tweede referendum om en nabij de 50/50-uitslag te zien zal geven, dus de helft zit met de gebakken peren.
  • De tweede suggestie is dat de Britse regering en het parlement zonder meer besluiten dat het Verenigd Koninkrijk ‘gewoon’ EU-lid blijft. Iedereen blij, behalve de helft van de Britse bevolking. De consequenties zijn niet geheel te overzien.
  • De derde suggestie is wat drastischer, mocht de tweede suggestie onmogelijk blijken. Bercow houdt wel meer tegen. De Briste regering roept de noodtoestand uit en besluit per decreet dat het Verenigd Koninkrijk ‘gewoon’ EU-lid blijft, of er juist met welke Brexit-optie dan ook uitstapt. Democratisch gezien niet echt fraai, maar het biedt wel de mogelijkheid dat mevrouw Elizabeth nog vóór haar honderste het einde der Brexittijden mag beleven. Ook bij deze optie zal de helft der Britse bevolking woedend de straat opgaan.
  • De vierde optie klinkt bezopen, maar is dat ook. Aangezien het grootste struikelblok lijkt te liggen aan de Iers-Noord-Ierse grens, schaffen we die grens gewoon af. Noord-Ierland maakt per direct deel uit van de Republiek Ierland. Historisch gezien kun je hierover kissebissen, maar geografisch ligt het erg voor de hand. De Ieren zelf, en de katholieken in Ulster, zullen het plan met gejuich begroeten; de Orangisten in Ulster zijn furieus. En omdat die twee bevolkingsgroepen al vele jaren lang een onverzoenlijke 50/50 verhouding hebben gedemonstreerd, maakt het in feite niks uit wat je beslist, als je maar iets beslist.

Keuze te over. Ook onder de lezers van dit bericht zal de helft het volstrekte lariekoek vinden, terwijl de andere helft er wel mogelijkheden in ziet. Mij is verder uit Londen of Brussel niets gevraagd.