De wraak op 1964

Op 29 november 1964 veegde Feyenoord in De Kuip Ajax van de mat met 9-4. Ik had een kaartje voor die wedstrijd, maar kon er niet naar toe. Waarom niet, dat heb ik eerder al beschreven, ongeveer middenin deel 2 van mijn Feyenoord-drieluik. Ik was die dag in 1964 niet eens in staat het radioverslag op Hilversum-1 te volgen, laat staan een tv-samenvatting te bekijken, en moest het dus doen met krantenverslagen.
Hoe anders nu, nu ik Foxsports heb en de wedstrijd van vandaag live en integraal kon volgen, met ontelbare herhalingen en analyses.

 

Er zijn wel wat parallellen tussen beide wedstrijden, die van 1964 en 2019. De absurde eindscore bijvoorbeeld, het feit dat in beide wedstrijden Ajax al vroeg op 0-1 kwam en er een tussenstand van 2-2 op het scorebord stond. Maar wat vandaag vooral overheerste, was de kwaliteit van Feyenoord in een topwedstrijd, zoals tegen PSV, en de hunkering van publiek, spelers en staf om na zo vele jaren weer eens De Klassieker te winnen.
Daarvoor moet je wel door diepe dalen; dit seizoen de uitwedstrijden tegen De Graafschap en PEC,  Fortuna thuis, of, vorig seizoen, tegen Trenčin uit en thuis bijvoorbeeld. Maar er zijn geen toppen zonder dalen.
Een samenvatting van de wedstrijd zal ongetwijfeld op youtube te vinden zijn. Anders heb ik die al wel op schijf staan.
En dan is er ook nog hoop op een herhaling van dit succes: over een week of vier in de halve finale KNVB-beker.

Misschien is wraak niet het goede woord. Genoegdoening voor wat ik 55 jaar geleden in 1964 niet mocht beleven.