Corsica 6 van 8

Tegen de bergen en de heuvels van Corsica vind je her en der een grote hoeveelheid dorpjes, gehuchten, vlekken soms slechts, deels bewoond, deels vervallen. Dat is, weten wij, in Italië en Spanje bijvoorbeeld niet anders. Ze kennen vaak een geschiedenis van vele eeuwen met alle ups en downs. Door hun ligging en de meestal moeilijke toegankelijkheid leiden ze een vrij geïsoleerd bestaan.
We hebben ons beperkt tot een wat langer bezoek aan één zo’n dorpje, Borgo, op een steenworp afstand van het vliegveld van Bastia.

Je hebt Borgo-hoog en Borgo-laag. De hele gemeente telt rond de 9.000 inwoners, maar in Borgo-hoog, links op de kaart, wonen er bij lange na geen honderd. Vanaf de dorpsmuren kijk je uit over het 300 meter lager liggende vliegveld, rechts op de kaart, en daarvoor loopt een lange boulevard waar het nieuwe Borgo is verrezen, met naast een aantal moderne woonwijken vele bars, resto’s, winkels, schoonheidssalons, tankstations, kortom alles waaraan de hedendaagsee burger dagelijks behoefte heeft.

Als je zo wat door de smalle steegjes slentert en een tijdje op een bankje om je heen gaat zitten kijken, krijg je al gauw een beeld van hoe de bewoners hun dagen in betrekkelijke rust slijten. Veel oudjes, drie kinderen, wat katten, een enkele slapende hond. Simon Carmiggelt zou het bloemrijker kunnen beschijven dan ik. Drs.P ook, zoals hij dat in ‘Winterdorp’ wist te verwoorden.

Veel auto’s ook, die overal en nergens naartoe rijden, en waarvoor een ieder zo zijn eigen oplossing van het parkeerprobleem heeft gevonden.
En vooral veel tijd en weinig haast, zo lijkt het.
En vooral veel bloemen, zoals heel Corsica uitblinkt door zijn weelderige bloemenpracht.
En één dorpscafeetje met op de stoep ervoor een formica tafeltje met twee plastic stoeltjes. Maar goed, een espresso kost dan ook slechts €1,00 en een dubbele espresso (grand café noir) dus het dubbele: € 2,00.
Aan de rand van het dorp, zoals in alle Corsicaande dorpen, staan grote vuilcontainers, groene, blauwe en gele, voor gescheiden inzameling van het afval. Logisch, want een vuilniswagen kan zich net zo min door de steegjes wurmen als de bakker en de postbode.

Zo klein als het dorp is, het beschikt over een wonderlijk fraaie barokkerk, de Annunziata. Die is recentelijk, ik meen in 2014, helemaal gerestaureerd, zodat die er piekfijn en goed onderhouden uitziet.
Wij boften dat alle verlichting in volle glorie brandde, want ze waren net bezig de plavuizen vloer helemaal nat te moppen en droog te zuigen.
Het interieur is niet van de barokke kitscherigheid zoals je die in Portugal tegenkomt of de suikertaarten in Oostentijk, maar wel rijk aan versieringen, beelden, schilderingen, tot en met het hele plafond:






 

 

En dan is er natuurlijk, tussen de kerk en het café op het Place de l’Église, het obligate monument 1914-1918, met een later toegevoegde plaquette voor 1939-1945 en voor de koloniën overzee. Met veel geld, energie en historisch besef is het in uitmuntende staat te bewonderen.
Je leest er opvallend veel dezelfde achternamen op, alsof er in het dorp maar een beperkt aantal families wonen/woonden. De waarheid gebiedt te zeggen dat me dat op het Franse vasteland ook akelig vaak is opgevallen.

En tussen café en monument de al even onontbeerlijke ontmoetingsplek, vergaderplaats, kwebbelhoek, waar in hoofdzakelijk plat Corsicaans de waan van de dag wordt doorgenomen.
Mondkapjes hebben het dorp klaarblijkelijk nog niet bereikt. Voor de poera-poera staat er in het café in een hoekje van de toog een halfleeg flesje desinfecterende handcrème, vermoedelijk aangereikt dan wel opgedrongen door het gemeentebestuur en met een nonchalant gebaar probleemloos aanvaard.

Ik zou er niet willen wonen, maar een middagje in zo’n dorp is heerlijk rustgevend door zijn tijdloosheid.
_____________________________________________________
De hele reeks:
Dag 1: 28 aug.
Dag 2: 29 aug.
Dag 3: 30 aug.
Dag 4: 31 aug.
Dag 5: 1 sept.
Dag 6: (dit verslag)
Dag 7: 3 sept.
Dag 8: 4 sept.