Corsica 2 van 8

Zaterdag 29 augustus 2020
Ons voornemen was deze eerste volle dag vanuit Bastia een tripje naar de noordpunt te maken, via de oostkust en Rogliano en Bettolacce naar de westkust en dan weer terug. Allemaal niet zo steil en goed om de auto, de weggetjes en het rijgedrag van Corsicanen te leren kennen.
Het heeft allemaal wonderwel positief uitgepakt, mede geholpen door het prima weer, al was het vooral de sterke wind die het wat onplezieriger maakte. Maar verder qua zon, wolken en temperatuur geen klagen. En de beperkte ritafstand maakte het tot een ontspannend uitstapje.

De kustlijn is kronkelig en ruig, en mede daardoor erg fascinerend. En om meteen maar even wat eventuele vooroordelen weg te nemen: Corsicanen rijden vrij rustig en beheerst, bij aanstalten maken om over te steken stoppen ze meteen en ze toeteren niet de hele tijd. Anders dan in Rome, Napels of Florence dus.
Wat verder opvalt, ook al wist je dat vanaf de kaart ook al, zijn de korte afstanden. Zeker in de vinger van Corsica, de Cap du Nord of Cap Corse, ben je in een mum van tijd van de ene kust naar de andere. Dat is in Nederland en Frankrijk een onbekend fenomeen.
Overal geniet je van fraaie uitzichten, oude of niet zo oude opvallende gebouwtjes en torentjes, moderne en oude dorpjes en gehuchten
Grote hoogten hebben we daarbij niet te bestijgen: met zo’n 600 meter heb je het wel gehad.
Wel is het natuurlijk zo dat langs beide kusten grote concentraties van toerisme zijn te vinden, en van watersport en hengelsport. Boffen we nog dat het einde seizoen is en dat corona veel mensen uit de drukte weg houdt. Er is dus nog over de weg goed door te komen.

Wat ons nog meer opvalt, zit in de categorie flora en fauna. Weinig honden, wel een hoop scharrelkatten en loslopend vee, koeien, zwijnen, geiten, ook midden op de rijweg en op het spoor, zoals later zal blijken. En vooral veel fraaie begroeiing, zoals citrusbomen, olijfbomen, cactussen, allerhande kruiden en heel erg veel uitbundig bloeiende oleanders.

Via internet had ik het idee dat Bettolacce een prachtig dorp was om te bezoeken. Dat was ook zo, alleen kon je er niet per auto komen. Vanuit de ‘hoofdgemeente’ Rogliano liep er een kronkelend trappetjespad naar beneden, zodat voeten en benen het zwaar te verduren kregen. Een autovrije zone dus, waar op de vele satellietschotels na de tijd stil lijkt te staan.

Terug in Bastia was het een kwestie van boodschappen doen, bij een Italiaan een snelle hap verorberen en genieten van de branding onder aan het hotel. Door de sterke wind beukten de golven vervaarlijk tegen de rotsen, alsof ze het hele eiland wilden verzwelgen. Mijn voornemen er even in te gaan kwam niet verder dan tot de knieën, waarbij kleine steentjes als kogels tegen mijn benen sloegen. Toen toch maar mijn toevlucht genomen tot het zwembad van het hotel met water van 29°.

Morgen trekken we het binnenland in, weg van de bewoonde wereld.
_____________________________________________________
De hele reeks:
Dag 1: 28 aug.
Dag 2: (dit verslag)
Dag 3: 30 aug.
Dag 4: 31 aug.
Dag 5: 1 sept.
Dag 6: 2 sept.
Dag 7: 3 sept.
Dag 8: 4 sept.

Corsica 1 van 8

Vrijdag 28 augustus 2020
Als je, zoals wij dat deden, al in november 2019 begint met het plannen van je zomervakantie en de nodige boekingen verricht, kun je kwalijk van een last-minutereis spreken. Het heeft zo zijn voordelen: de tarieven zijn nog relatief laag en je kunt je goed inlezen in je vakantiebestemming, teneinde er het meeste uit te halen. Nadelen zijn er ook: je weet natuurlijk niets van de weersverwachting te bestemder plaatse en sinds maart 2020 staat zo’n beetje alles op zijn kop, waardoor het maandenlang maar de vraag bleef of alles wel door zou kunnen gaan. Maar toen die laatste hobbel -noem het puur toeval- was genomen, konden we vanuit Rosoy 100 km naar vliegveld Dóle-Jura rijden om daar de nog niet zo lang geleden geopende lijnvlucht van Air Corsica naar Bastia te nemen.

Bij vlagen stortregen en amper 14 graden, maar verder verliep alles volgens plan. Van het verhoopte uitzicht op de Mont Blanc kwam niks terecht, omdat we boven een gesloten wolkendek vlogen, dat pas aan de Middellandse-Zeekust open brak.
En eenmaal geland in Bastia was het gewoon weer zonnig en tegen de dertig graden.

De huurauto, die we pas na een uur wachten (een hele rij voor ons, iedereen op 2 meter afstand en verplicht gemuilkorfd) ter beschikking kreeg, was niet de beloofde Peugeot 3008 (geweldig!), maar een Dacia Duster (ach, hoe nederig!). Niettemin voldoet die prima voor onze reisdoelen; korte draaicirkel, veel binnenruimte en vooral veel bodemvrijheid, prettig op al die smalle en matig geplaveide bergweggetjes, alsook over de oeverloos veel aanwezige verkeersdrempels, zowel in Bastia als in de berggebieden. Dat hij scheef staat, komt door de vertekening van de groothoeklens.

Het viersterrenhotel lÁlivi, vlak boven Bastia biedt alle mogelijke comfort. Goed om hier even twee nachten te kunnen acclimatiseren met de beukende golven van de zee pal onder ons terras.
Voor we alles op orde hadden en heel goed hadden gegeten en gedronken, was het middernacht. Morgen een korte trip naar de noordpunt van het eiland.
_____________________________________________________
De hele reeks:
Dag 1: (dit verslag)
Dag 2: 29 aug.
Dag 3: 30 aug.
Dag 4: 31 aug.
Dag 5: 1 sept.
Dag 6: 2 sept.
Dag 7: 3 sept.
Dag 8: 4 sept.

Reelewee

In mijn vorige bericht liet ik terloops de naam van het EO-programma Rail Away vallen en zulks in positieve zin.
Ik wil daar nu even op (niet: van) terugkomen. Ik bekende dat ik graag naar die uitzendingen kijk, al is het met de nodige kanttekeningen. Niet alleen ben ik in redelijke mate een spoorfanaat, treinen en trams, maar ook de kennismaking met talrijke boeiende landschappen is voor mij aantrekkelijk. Zozeer zelfs, dat ik vaak de lust in me voel opkomen ook eens naar dit of dat fraaie gebied te gaan en daar de betreffende treinrit te maken. Die van de rit Ajaccio-Calvi (al sinds 2004 diverse malen uitgezonden) had ik trouwens voor het meest spectaculaire deel al in mijn vakantieprogramma opgenomen, en zo te zien volkomen terecht. Kijk maar eens naar die uitzending.

Onwillekeurig moet ik denken aan “Die Schönsten Bahnstrecken Deutschlands“, dat irritante programma dat de ARD tussen 1995 en 2013 ’s nachts uitzond, en waarbij, in huidige termen vertaald, de treinmachinist een dashcam tegen de voorruit plakte, bij de beginhalte op REC drukte en ging rijden, en bij het eindstation op STOP.
Führerstandsmitfahrt noemen zij dat, maar dat moeten ze zelf weten. Na afloop hoefde hij alleen maar het SD-kaartje eruit te halen en bij de redactie af te geven. Daar monteerden ze het op de gewenste lengte en dan kon je de hele nacht door de voorruit van een trein kijken, recht-toe-recht-aan, zonder muziek of commentaar. Irritant, omdat het voor mij zo mateloos verslavend was. Ik kon er uren achtereen naar blijven kijken, terwijl er hoegenaamd niks gebeurde. Zo er al een aanrijding zou zijn geweest met overstekende wilde zwijnen, bejaarden of fietsers, zouden ze dat er beslist uit knippen, want dat is geen reclame voor de DB en het bevordert niet de nachtrust van de nachtelijke kijkers die toch al niet kunnen slapen. Het kwam natuurlijk over als een wel erg goedkope manier van zendtijdvulling, maar goed, als je de hele nacht zou hebben moeten kijken naar herhalingen van de Rudi Carrellshow of de Tiroler Sängerknaben met Egerländer Blasmusik, zou je des nachts ruzie met de buren krijgen.

© Locovision. (De brug schijnt trouwens helemaal niet door Eiffel te zijn gemaakt, maar door Koechlin en Tollinchi, naar een idee van Eiffel)

Dan is EO’s Rail Away een stuk veelzijdiger. Dat komt door andere cameravoering, zoals het zwenken naar links en rechts en door het gebruik van afwisselend tele- en groothoeklens. Dat komt ook door de afwisseling van dashcambeelden met beelden van een camera langs de spoorlijn en beelden vanuit een helikopter. Maar het komt ook doordat het programma de treinreis verpakt in een historisch overzicht van de doorkruiste streek en een en ander vertelt over de geologie, over het landschap in het algemeen en de vaak omslachtige aanleg van de spoorlijn. Het kan niet anders, of de plaatselijke VVV zit er achter ter toeristische promotie (en wellicht ook de sponsoring aan de EO). Zo gaat dat ook bij de Tour de France, waar Maarten Ducrot het wielertechnische gedeelte voor zijn rekening neemt en Herbert Dijkstra vanuit het onvolprezen Routeboek ons op de hoogte houdt van kastelen, abdijen, ruïnes, bruggen, meren; kortom alles wat Frankrijk heeft te bieden en wat de kijker ertoe moet verleiden de volgende vakantie derwaarts te tijgen.

Ik moet, en passant, zeggen dat ik de EO, samen met de VPRO, de enige twee nog overgebleven fatsoenlijke Nederlandse omroepen vind, de enige twee die het vertikten mee te gaan in de vertrossing van ons radio- en tv-landschap waarbij zowat alle omroepen tot eenheidsworst zijn vermalen en geen werkelijk onderscheid ten opzichte van elkaar meer vertonen. Los van naar wie van de twee je voorkeur uitgaat, je kunt het de EO niet kwalijk nemen dat zij kiezen voor een natuurprogramma waarin Gods Prachtige Schepping in alle geuren en kleuren wordt uitgebeeld en waarvan wij, nietige schepselen, zo maar mogen genieten.

Voor de EO pleit ook dat zij Rail Away zelf produceren. Op Wikipedia vind je makkelijk al hun geproduceerde treintochten tot nu toe. Aanvankelijk dacht ik dat zij een groot aantal afleveringen van een Brits programma op de kop hadden weten te tikken, maar het is net andersom: zij verkopen het programma aan het buitenland. Vandaar ook de Engelse titel, want met “Spoorzoeker” of “Treingein” kun je buiten Nederland en België geen boterham beleggen. Overigens verging het het bovengenoemde programma “Die Schönsten Bahnstrecken Deutschlands” min of meer identiek: het ging de grens over als exportproduct, getuige ook de boven afgebeelde Oostenrijkse variant.

Toch kleven er aan Rail Away enkele fors storende bezwaren, waartegen de EO zich maar deels kan verweren.

De eerste is de gebrekkige montage. De voorgespiegelde rit van Ajaccio naar Calvi, zie de link bovenaan, begint met opnamen van de tein van Bastia naar Ajaccio. Weliswaar rijdt die tussen Ajaccio en Ponte Leccia hetzelfde traject als van Ajaccio naar Calvi, en splitst daarna, links naar Calvi, rechts naar Bastia, maar ik voel me zwaar gefopt.
In plaats van dat ze de beloofde rit van A naar B met één en hetzelfde treinstel vertonen, krijgen we in tal van uitzendingen op hetzelfde traject (als dat dan nog tenminste wèl klopt!) dan weer een enkel treinstel te zien, dan weer een gekoppeld of zelfs een drieledig treinstel; dan weer een rode, dan weer een witte, dan weer een groene; dan weer zo’n oud koekblik, dan weer zo’n TGV-achtige snelheidsduivel. Dat wijst erop dat de opnamen op verschillende tijdstippen zijn gemaakt en dat de technische mogelijkheden te beperkt waren om het bij één treinstel te laten. Bij slecht weer kan de heli niet vliegen; dan doet hij het morgen wel alsnog of zoiets. Op een stralende, strakblauwe dag rijdt een trein een tunneltje binnen en aan het einde van de tunnel regent het pijpenstelen.
Hier strijden onvoorziene omstandigheden, kostenbesparing en klunzigheid om voorrang.

Het tweede bezwaar is dat afleveringen door de jaren heen oeverloos vaak worden herhaald. Dat is een verdedigbaar soort economie, want een nieuwe aflevering maken kost veel geld, maar het is ook de keus van de armoe. Zeker nu we al maanden zitten te snakken naar actueel Nederlands voetbal op tv, vliegen de herhalingen je om de oren. Van NOS tot Omroep Max, allemaal zitten ze met hetzelfde probleem. Het is komkommertijd waarin de komkommers maar niet willen groeien, anders dan nu bij mij in de tuin.

Het derde bezwaar is de muziek. De openings- en slottune zijn nog wel te hachelen, maar Rail Away is geen speelfilm, waarin de muziek stemmingverhogend werkt en zelfs een flash forward kan veroorzaken in de hele spanningsboog; soms wel een beetje goedkoop, als je door de muziek de overvaller al hoort naderen met een laffe moordpoging tot gevolg, maar soms ook voegt filmmuziek een dimensie aan de film toe. Let maar eens op wat Ennio Morricone voor elkaar wist te krijgen. Bij Rail Away is het ronduit en uitsluitend storend. Eerst Eddy Koopman, later Hartmut Ewert proberen er een aan de landsaard aangepast deuntje bij te brouwen (in plaats van authentieke volksmuziek uit de betreffende streek te laten klinken) dat kant noch wal raakt. Sorry, jongens, laat a.u.b. die volstrekt pretentieloze en waardevrije herrie weg, zodat wij van de natuur en de natuurlijke geluiden kunnen genieten, en van de typische treingeluiden. Je kunt van Gods Schepping vinden wat je vindt, maar God was geen Bach. Een treinreis in zijn habitat heeft eigen audio genoeg.

Het vierde bezwaar sluit daar een beetje bij aan. Bob van der Houven is een professional o.a. op het gebied van voice over, maar hij vernielt elke uitzending. Philip Bloemendaal wist er bij het Polygoonjournaal (1946-1986) nog iets van te maken, maar Van der Houven heeft slechts dit met hem gemeen dat beiden proberen in een Zo Correct Mogelijke Uitspraak Van Het Algemeen Beschaafd Nederlands hun tevoren opgeschreven tekst de microfoon in te duwen, waarbij Van der Houven taalfouten overigens niet schuwt. Hij heeft natuurlijk de teksten niet zelf geschreven, neem ik aan, en veel van de informatie die hij verstrekt, is zinvol, al moet ik er wel bij zeggen dat die, zoals ook Avrotros en Omroep Max betaamt, elke kritische noot ontbeert. Het moet wel positief en mooi en aantrekkelijk zijn allemaal, en vooral niet kwetsend voor wie dan ook. Net als Gods Schepping, maar dan zonder wat de nietige mens ervan heeft gemaakt. En de afstand tussen Van der Houven en het vertoonde, het niet kunnen meevoelen met wat de kijker wordt verondersteld te voelen, is van zijn stem af te horen. Hij wekt bij mij met deze uitzendingen de indruk alsof hij voor het slapen gaan nog wat bijschnabbelt door van een papiertje om de zoveel seconden één volzin te produceren. Net als de achtergrondmuziek beschouw ik de gesproken tekst als audiovervuiling die de grote waarde van het beeldmateriaal decimeert.
Oplossing 1: zet het geluid uit en kijk naar de beelden; maar dan mis je de informatie.
Oplossing 2: pas oplossing 1 toe en vraag de EO de beelden te ondertitelen, of af te wisselen met tekstkaarten. Ook dat tast het beeldgenot aan, maar veel minder ergerlijk.

En toch vind ik het een prachtig programma dat in mij, net als bij de Tour de France-etappes, het verlangen oproept ook eens die streek te gaan bezoeken, al dan niet per trein.

Wie helemaal niet van treinen houdt, kan nog steeds volop genieten van de vertoonde landschappen, en zich hooguit erover beklagen dat er de hele tijd treinen door het beeld rijden.

Snikdroog

Ik sta de laatste tijd ongeveer even droog als hoe de tuin er al wekenlang aan toe is. Er vloeien geen druppels, noch water, noch inkt. En het is me daarbij te warm om me erg druk te maken over al die dingen waarover ik me zo druk maak. Onjuiste berichtgevingen (vooral via asocial media), STER-reclames (HIER in het gistvat geparkeerd), Omroep Max (als die net als avrotros nu eens “Ik vertrek” gaan doen…).
Wat mij nog wel plezier doet, is het kijken naar EO’s Rail Away, wat quizzen volgen, en morgen eindelijk weer naar Feyenoord kijken.

En zo vermaak ik me prima met mijn vrijwillige zelfquarantaine; klussen en koken in huis, waar het koeler is; eten voor vanavond uit de tuin halen: tomaten, komkommer, aardbeien, snij- en sperziebonen, kruiden, aardappelen, …; vooral veel water geven elke dag; Louki plezieren, voor zover dat mogelijk is, enzovoort.

Mijn belofte van een aantal berichten over mijn reis naar Wenen en Bratislava van vorige maand ben ik in elk geval tussen 19 en 26 juli nagekomen. Nu zit ik weer in de voorbereiding van een volgend uitstapje: eind deze maand naar Corsica, als het teminste allemaal kan doorgaan. Als ik daarvan terugben, beloof ik een paar paradijselijke afleveringen, maar vooralsnog kan ik van de vele ideeën en voorbereidselen geen artikelen maken. Dat wordt dus ergens in september.

En dan staat voor eind september nog een verslag uit Compiègne op het programma, waarover ik eerder al iets had gemeld. Dat moet een gedenkwaardig en misschien ook wel emotioneel (familie-)gebeuren worden.
En nu maar hopen dat er tegen die tijd eindelijk weer eens genoeg regen is gevallen.