Nee, KNVB

Het had wel wat eerlijker en charmanter gekund, het afronden van de onafgeronde competitie betaald voetbal. Nu legde de KNVB op vrijdag 24 april de bal bij de clubs door ze te laten kiezen uit drie slechte alternatieven, waarna de bond de stemming negeerde en koos voor een non-oplossing die meer schade aanricht dan tevredenheid wekt en waarvan de nasleep nog maandenlang een wrange smaak zal achterlaten.

Voor mij begon het te dagen bij een ingezonden brief in De Volkskrant van 20 april 2020, p.29. Daarin stond:

Eredivisie
Dit eredivisieseizoen kan nog op een mooie manier worden uitgespeeld door alle resterende wedstrijden met penaltyseries te beslissen. Per wedstrijd moet ieder team elf strafschoppen nemen. Een gelijkspel is dan mogelijk en de trainer moet tactische keuzes maken; wie neemt een penalty en in welke volgorde? Tevens is in deze spelvorm de 1,5 meter afstand te handhaven. Het kan zonder publiek, maar met camera’s. Mij lijkt het een betere oplossing dan afblazen. Een voordeel is ook dat het relatief snel kan gaan, want er kunnen meerdere strafschopwedstrijden per week gespeeld worden. Handig, want het wedstrijdschema ligt al overhoop.


Dat is nog eens een inventieve en zelfs charmante manier om de zo abrupt afgebroken competitie betaald voetbal toch nog tot een bevredigend einde te brengen. Eén nadeel, dat geenszins opweegt tegen de vele voordelen. Lees maar:

Een strafschopserie wordt alom beschouwd als een loterij. Daar zit wat in, maar zo maar de tussenstand na 25 of 26 wedstrijden beschouwen als de eindstand is al even idioot. Bovendien weten we dat juist in de laatste speeldagen opvallende en vreemde uitslagen op het scorebord verschijnen, zelfs bij de gedoodverfde kampioenen. Ik herinner mij Excelsior – AZ (29 april 2007, 3-2), waar AZ de titel voor het grijpen had, maar misgreep. Evenzo De Graafschap-Ajax (8 mei 2016, 1-1), waar de Amsterdamse droom in rook opging. Bij Excelsior-Feyenoord (7 mei 2017, 3-0) kun je nog vermoeden dat het een bewussie was, omdat Feyenoord liever de week erop in de eigen Kuip kampioen wilde worden tegen Heracles (3-1).

Dan maar liever een loterij waarbij spelers tenminste nog iets in eigen hand of voet hebben. Ik spits het even vooral toe op de eredivisie. De voordelen op een rijtje:

– Aan het einde van de rit hebben alle clubs na de reeksen strafschoppen 34 wedstrijden gespeeld en is er een bekerwinnaar bekend. Dan heb je een eindstand op grond waarvan je beslissingen kunt nemen over promotie en degradatie en toewijzing voor Europese plaatsing.

– Niet het bondsbestuur, niet de Uefa, zelfs niet de clubs beslissen van achter hun burelen wat de slotsom is, maar de spelers die, net als onder normale omstandigheden, scoren of falen.

– De onvermijdelijke consequentie van van bovenaf opgelegde besluiten is de onvrede van betrokkenen, het verzet, uitmondend in mogelijke slepende rechtsgangen. Een eindstand op grond van 34 uitslagen per club had dat kunnen voorkomen.

– Tot tweemaal toe heeft de KNVB mij schriftelijk laten weten dat de voorgestelde strafschoppenseries niet zouden zijn toegelaten omdat evenementen zoals voetbalwedstrijden tot zekere datum (1 september) zijn verboden. Maar strafschoppenseries zijn geen voetbalwedstrijden, zelfs geen evenementen in de juridische, technische, logistieke, preventieve zin van het woord. Er is immers geen sprake van een toestroom van publiek in de openbare ruimte en het openbaar vervoer, er treden slechts 2×11 spelers op, hun coaches, een scheidsrechter+assistent, een paar cameralieden en een verslaggever voor live tv-uitzendingen, en de spelers staan op minstens 11 meter van elkaar. Ter meerdere zekerheid kunnen de series ook op een verder afgeschermd Papendal worden afgewikkeld.

– Er zullen beduidend meer mensen thuisblijven om die beslissende series op tv te volgen, in plaats van de straat op te gaan, naar de bollenvelden of ergens te gaan rondhangen uit pure verveling.

– De clubs kunnen zich na afloop niet meer beklagen of in verzet komen tegen de KNVB. Het waren immers hun eigen spelers die, vanuit de laatst ontstane ranglijst, te vaak vanaf de strafschopstip faalden, terwijl anderen met enig recht hun overwinningen en resultaten konden vieren.

– Organisatorisch en logistiek waren de strafschoppenseries weinig kostbare en ingewikkelde operaties: begin op een (zon)dag op 12 uur met een serie van A tegen B; alle 11 spelers van elk team nemen een strafschop, om en om of via het ABBA-systeem, om zo een eindstand te realiseren, die overigens dus ook een gelijkspel kan inhouden. Daarna trekken ze hun trainingspak aan en gaan thuis douchen. Die serie neemt een half uur in beslag, teams C en D komen op het veld. Aldus kan er tussen 12 en 20 uur een reeks van 9 ‘wedstrijden’ worden afgehandeld, in hetzelfde tijdsbestek dat op elke traditionele speeldag ook al was ingeruimd. Vooraf wel eerst de twee inhaalwedstrijden (AZ-Feyenoord en Utrecht-Ajax) tot een beslissing laten komen, alsmede de bekerfinale Utrecht-Feyenoord. De resultaten van die drie wedstrijden alleen al konden cruciaal zijn voor een evident eerlijker stand van zaken en Europese toewijzingen.

– Zelfs als je strafschoppenseries beschouwt als een loterij (wat niet juist is; ook bij strafschoppen komt er techniek en tactiek ter sprake), kan er volop worden gegokt via allerhande toto’s, gokkerijen en weddenschappen – ook in Nederland een gewild soort amusement.

– Het hunkerende thuiszittende voetbalpubliek krijgt alsnog met de integrale tv-verslagen op het open net waar het om vraagt: spanning, sensatie, juichen en pruilen en de instemming met de loop en afloop der dingen zoals zich die nu eenmaal vanaf de strafschopstip hebben ontwikkeld. Daarmee kan een ieder zich tevreden stellen. Nu zijn verenigingen als Utrecht, AZ, De Graafschap, Cambuur (bij monde van Henk de Jong, Nêerlands meest sympathieke opgewonden standje), plus hun aanhang, het kind van de rekening, kunnen RKC en ADO opgelucht ademhalen en telt Feyenoord zijn knopen. Dat zijn consequenties die nog erger en oneerlijker zijn dan een glazen bol met loterijballetjes.

De KNVB wilde er niet aan. Verschool zich achter bepaalde vermeende restricties van het kabinet, dat zich verschuilt achter de adviezen die de Uitbraak Beleids Groep, ook wel in het Engels aangeduid als OMT, Outbreak Management Team, heeft ingefluisterd.

Er zijn bij clubs, spelers, aanhang te veel verliezers op de koop toe genomen. En dan heb ik het nog niet eens over de financiële, vaak niet te overziene consequenties voor de clubs en voor al die spelers die hun marktwaarde door bureaucratische maatregelen zien verdampen.

En dan maar volhouden dat we doen alsof dit competitiejaar als niet-bestaand moet worden beschouwd. Voetbal is oorlog. Klopt. Ook in seizoen 1944-1945 deed zich iets dergelijks voor als gevolg van een ander soort oorlog. Maar toen was ik gelukkig nog net niet geboren.

 

 

1 gedachte op “Nee, KNVB

  1. hi there 🙂
    ik wist niet eens dat de volkskrant mijn brief geplaatst had. echter kreeg vandaag bericht van ze en een verwijzing naar jou op jouw verzoek. ja, best jammer dat mijn voorstel niet werd opgepikt? btw, ook had ik verzonnen dat bijv. de thuis spelende club zou mogen bepalen wie de serie van 11 strafschoppen zou mogen beginnen. en een loterij? wow, bestaat de regel nog bij de EK en WK finales dat bij gelijke stand EN verlenging óók niet zo geëindigd wordt en slechts met in 1e instantie 5 strafschoppen! anyway, net even vluchtig gelezen en straks even wat met meer aandacht. btw sympathiek dat je mij de credits gunde. maar die had ik alle clubs en supporters gegund juist! NU zijn er clubs boos en blij, zelfs naar de rechter? had de KNVB mijn voorstel maar in stemming gebracht bij de clubs en dan was de oplossing ook nog eens democratisch geweest, naast voetballend einde 😉 mvg, henk

Laat een reactie achter aan Henk van Ewijk Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.