Synergie

Een paar weken al ben ik bezig aan het samenstellen van een artikel over jargon in de reclame op radio en tv, en de manier waarop daarmee de koopwoede van de consumisten wordt aangezwengeld. Het zal ook nog wel wat weken duren voor dat artikel publicabel is. Daarom nu eerst even een zijsprongetje, al even dieptriest: een STER-tv-spot voor Esso Synergy. En klik maar op bovenstaand plaatje voor de achterliggende ware bedoeling van Esso.

Een Franse reclametekst van Esso formuleert het als volgt: “Un nouveau look Esso Synergy pour les stations-service : une signature visuelle moderne et dynamique pour satisfaire toujours plus d’automobilistes.“. Modern dus, en dynamisch, en om steeds meer automobilisten te bevredigen.
Synergie duidt op een geheel dat meer is dan de som der delen, net zoals ze dat bij het CDA of bij Groen Links bedachten. Stop dat maar in je tank, of in je broekzak, of in nog iets anders.
Kijk eerst eens naar het spotje zelf, dat op YouTube is te vinden, en lees dan verder.

Het verhaal: een niet onbemiddelde Mercedesbezitter met een Willem-Alexanderbaardje stopt de slurf van de Esso-dieselslang in zijn limousine. Geduldig wachtend ontwaart hij op de achterbank een bloedmooi meisje en een al even bloedmooi jongetje, hand in hand met de autogordels om. Man verbleekt. Is hij de vader van dat meisje? Van dat jongetje? Ze gaan wel op chique, zo te zien. En waar is moeder? Moeders zien alles. Hoe oud is dat verliefde stelletje eigenlijk, voordat we de Wet op de Kinderarbeid erbij moeten pakken?

Een fractie later zijn de poppen aan het dansen. Meisje glundert van verlangen. Jongetje is alvast in aanvalstenue: zonnebril op, vlinderstrikje weg, bovenste overhemdknoopjes al open. Van rechts verschijnt pa in beeld. De knipoog van jongetje van over zijn zonnebrilglas heen verraadt zijn voze intenties. Waarin zal hij straks zijn slurf stoppen? Wil hij wellicht synergie gaan bewerkstelligen? Wat moet die oude man trouwens in een dancing? Het blijkt een (angst-/wens-)droom te zijn, want direct daarop richten zijn boze blikken zich weer op het jongetje op de achterbank, dat als betrapt stuurs voor zich uit kijkt. Was me dat even een vluggertje. De luxe Mercedes rijdt weg en ik snap het verhaal niet.

Waarmee ik in ieder geval bedoel te zeggen dat ik geen enkel verband zie tussen jeugdige verliefdheid en motorbrandstof. Of tussen Esso en boze vaders wier educatieve vermogens mij niet helder worden. En of ik, na het zien van dit minifamiliedrama voortaan bij de Esso met zijn jeugdig, modern en dynamisch elan ga tanken in de hoop een lekker verliefd jong stelletje op mijn achterbank aan te treffen voor een synergetische toekomst? Ik denk van niet.

Er is al genoeg om je druk over te maken, begrijp ik uit het STER-spotje. Bah.

Remise

Nog maar weer eens een echte aanrader voor kinderen van 4 tot 80 jaar: het trammuseum in Wenen, oftewel het Verkehrsmuseum der Wiener Linien, gevestigd in een voormalige remise. Rond de 50 uitgestalde tramwagons en bussen geven een beeld van 150 jaar openbaar stadsvervoer in Wenen, van paardentram tot metro, met daarnaast veel foto’s en interactieve opstellingen om tot in details techniek en logistiek van het railvervoer te doorgronden.

 

 

Het museum is verdeeld in 3 grote hallen waarin alle objecten ruim staan uitgestald. Een beetje jammer, maar ook wel begrijpelijk, is dat je de voertuigen niet mag betreden. Nu moet je het doen met een blik door de raam- en deuropeningen. Alleen het enige aanwezige model van het eerste Weense metrorijtuig is vrijelijk toegankelijk. Maar het publiek kan toch aan de slag met de aanwezige simulaties en werkende modellen.

Kinderen kunnen eigenhandig ervaren wat er komt kijken voor trampersoneel bij een rit; de wat oudere kinderen krijgen een kijk op de gecompliceerde techniek van bijvoorbeeld het assenstel van een metrorijtuig, de verschillende soorten tramrail, een motor die op LPG loopt, en de hieronder afgebeelde Nockenfahrschalter (nokkenschakelaar) die de verhouding tussen kracht en snelheid van een motorwagen regelt. Een ruimer toegelicht voorbeeld uit Chemnitz vind je HIER.

 

 

 

 

Zodoende zul je aan twee uren bezoek niet genoeg hebben om alles grondig te bekijken. Niet alleen de technische ontwikkelingen van de tramstellen komen rijkelijk aan bod, ook de historie van de Weense infrastructuur en de onvermijdelijke complicaties ten tijde van de Eerste Wereldoorlog, de ‘rode’ revolutie van 1918, de nijpende situatie tijdens de Tweede Wereldoorlog krijgen in woord en beeld ruim aandacht.
En niet te vergeten de nostalgische herinneringen aan het vroegere Wenen, zoals hier de Praterstern rond 1935 met de vele tramstellen van type M.
Er zijn natuurlijk veel meer musea met een dergelijke inhoud omtrent railvervoer. Maar als je dan toch in Wenen bent, trek er voor dit Verkehrsmuseum maar gerust een dagdeel uit.