Niet vragen – niet liegen

Een kleine twee jaar geleden besteedde ik uitvoerig aandacht  aan de communicatieve problemen die kunnen ontstaan als je niet ergens in het midden tussen twee zinnen zet. Het geijkte voorbeeld dat ik daarbij gebruikte was de zin:
Ik lust die dropjes niet omdat ze bruin zijn.
Ik kom daar nog even op terug, nu Teletekst mij weer eens op het verkeerde been zette.

 

 

Hedenochtend beloofde de NOS ons op de indexpagina 101 dat er op pagina 129 wordt toegelicht dat

(a) Trump aan Cohen vroeg om niet te liegen
(b) Trump niet aan Cohen vroeg om te liegen
(c)  geen van beide, want de zin staat tussen aanhalingstekens.

Wat is dit voor homonieme publieksvoorlichting?

Allereerst even die aanhalingstekens. Die geven aan dat er een bewering wordt gedaan die niet op rekening van de NOS-redactie komt, en die mogelijk door andere bronnen ook weer wordt tegengesproken. Een gerucht dus, of een proefballonnetje, of gewoon stemming- of bangmakerij.

Maar dan die ontkenning: het wordt even mistig als zinloos om lezers het bos in te sturen met een bewering die zo makkelijk verkeerd wordt gelezen. En dat had de redactie makkelijk kunnen voorkomen, bijvoorbeeld door het (niet zo fraaie) om in te lassen, zoals ik hierboven bij (a) en (b) heb gedaan. Daarmee verschaf je duidelijkheid over de interpretatie van een bewering die op zichzelf toch al betwistbaar lijkt te zijn.
Of ware het beter geweest het hele item maar niet op Teletekst te publiceren, nu het zo onduidelijk is wie er wat heeft gevraagd en wie er wat heeft gelogen?

Overigens bleek op pagina 129 dat parafrase (b) de bedoelde lezing weergaf.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.