Droogte

Ook zo’n last van het mooie weer? Na het veel te natte voorjaar (maar gelukkig zonder nachtvorst) kijken we nu aan tegen een droogteperiode. Het is ook nooit goed. Maar ik zeur er niet over, want watergebrek kennen we hier nauwelijks. Gewoon boven aan de straat bij het spoor een kubus met duizend liter water vullen en die voor het huis parkeren en dan kun je aan de slag.

Enkele malen per dag dus is het af- en aanlopen om twee emmertjes water te halen en de meest kwetsbare gewassen goed nat te houden. Bij voorkeur vroeg in de ochtend en begin van de avond, tussen de WK-wedstrijden door.

 

Vandaag, 1 juli, is het buiten maximaal 35°. Net iets te heet om je in het zweet te werken. Dus stond ik vanochtend tussen 8 en 10 al wat snoei- en sproeiwerk te verrichten. Als je ’s ochtends aan de voorkant van het huis, de oostkant, de luiken en ramen dichthoudt en die aan de achterkant, de westkant, openzet, en dan rond een uur of twee de zaak omkeert, blijft het binnen heerlijk koel: in de salon meet ik nu 23° en als dat nog te heet blijkt, dan maar even in de cave, waar het 18° is.

Al in het voorjaar beloofde het een jaar met rijke oogst te gaan worden, maar door de droogte vallen er al heel wat onrijpe appels spontaan, maar niet ver van de boom. Voor de perziken en wijnperziken dreigt hetzelfde, want bomen van voldoende water voorzien is onbegonnen werk. Komende week belooft de météo vijf dagen met onweersbuien. Het is ook nooit goed. Dan riskeren vooral de tomaten kapot te hagelen.

Maar goed, de aardbeienoogst was overvloedig en ook de kapucijners zijn de dans der droogte wel ontsprongen. De erg zoete en smaakvolle aardbeien werden in hoofdzaak tot mierzoete jam; de kapucijners verdwijnen voor het merendeel in de tweede diepvries. Ik hoop dat daar nog grote hoeveelheden sperziebonen (haricots nains, van die lange dunne) en snijbonen (haricots coco; snijbonenmolentjes kennen ze hier in Frankrijk niet) bijkomen, maar daarvoor is het nu nog een paar weken te vroeg. En dan in september/oktober kisten vol met aardappelen (Nicola’s en niet anders) die ik bij het spoorviaduct heb staan dit jaar.

Als tableau de la troupe wat foto’s van een deel der beloften die, naar ik hoop, toch nog tot rijping gaan komen.
Vanaf linksboven: perzik, vlier, mirabelle; kerstomaat, appel, wijnperzik; cayennepeper (nu nog groen, maar op termijn knalrood en vlijmscherp), kapucijner, framboos (als ik daarvan 1 kilo heb, gaat dat samen met het sap van 2 kilo al eerder geplukte cassis weer heel wat potjes jam opleveren).

     
     

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.