Joep Baartmans-van den Boogaard

Joep (3e van links) tijdens een toneelopvoering door de sectie Nederlands op het Elzendaalcollege te Boxmeer ±1980

Gisteren overleed op 77-jarige leeftijd mijn oud-collega Joep Baartmans-van den Boogaard (1939-2017). Naast haar docentschap-Nederlands aan het Elzendaalcollege in Boxmeer was zij politiek actief in Boxmeer en het provinciaal bestuur van Noord-Brabant in Den Bosch, waarna enkele functies als burgemeester volgden. Ik heb haar, in mijn Elzendaalperiode van 1973-1983 dagelijks meegemaakt en bewaar er warme herinneringen aan.

Als collega-Nederlands maakte zij op mij grote indruk. Enerzijds als vakvrouw, niet zozeer op taalkundegebied, maar bovenal op het terrein van de literatuur. Haar belezenheid was voor mij van een onhaalbaar niveau. Geen literair werk, of zij had het wel gelezen, Nederlands- of buitenlandstalig, iets waaraan ik nooit kon tippen. Dat had zijn onherroepelijke weerslag of haar visie op het wereldgebeuren, en dat moet zeker hebben meegespeeld bij haar besluit, al noemde zij dat onbedoeld, maar het was onontkoombaar, als politica. Eerst als PvdA-raadslid in Boxmeer, later als Statenlid in Den Bosch en gedeputeerde voor Cultuur, Onderwijs en Welzijn. Van 1995-2007 was ze (waarnemend) burgemeester van achtereenvolgens Heusden, Schijndel, Son en Breugel en het VVD-nest Vught.

Ik leerde haar als sectiegenoot-Nederlands kennen en waarderen als uiterst toegankelijk, vriendelijk, warm, bekwaam en oplossingsgericht collega. Dat was zij overigens niet alleen tegenover collega’s, maar ook tegenover leerlingen. Ik herinner me goed de vele tientallen mondelinge schoolonderzoeken Letterkunde voor HAVO- en VWO-leerlingen die wij, als examinator of assessor, samen afnamen en waarin zij moeiteloos al het mogelijke deed het beste uit leerlingen tevoorschijn te halen. Als nieuwbakken docent-Nederlands (1973) trof ik in haar ook een bijna moederfiguur bij wie ik altijd terecht kon om vragen van allerhande soort aan een goed antwoord te helpen. En in haar vaak principiële stellingname toonde zij zich zeer standvastig, iets wat mij bijzonder trof.

Toen zij eenmaal in de Boxmeerse gemeenteraad zitting had, kon ik haar stellingname steeds wel billijken, al was ik daarmee binnen de PSP-Land van Cuijk een van de weinigen. Ik snapte ook wel dat een vanouds KVP-bolwerk als Boxmeer niet op stel en sprong een socialistisch paradijs kon worden. Een discrepantie die haar man, Jacques Baartmans, eveneens PvdA-lid en ex-collega-Nederlands, mij ooit eens treffend verwoordde: “Als ik net als jij in Amsterdam woonde, zou ik PSP gestemd hebben“.

Na haar en mijn vertrek van het Elzendaalcollege ontmoette ik Joep nog maar zelden of nooit, vooral vanwege de geografische afstand. Maar de herinneringen bleven, zulks in positieve zin.

Ik hoop van harte dat Jacques en hun zoon Bart-Jan de kracht vinden hun leven zonder vrouw en moeder in gunstige zin te vervolgen.

____________________________

Nagekomen:

Medio januari 2018 kreeg ik nevenstaande groepsfoto van het Nijmeegs Studentencabaret uit 1961 toegestuurd, met Joep van den Boogaard, bovenste rij, tweede van rechts. Dank daarvoor.
De foto komt uit de collectie van Riet Lousberg.

 

 

1 gedachte op “Joep Baartmans-van den Boogaard

  1. Dank je wel. Ik was bij het afscheid vrijdag, waar heel veel over haar werd gezegd, maar niets over hoe ze was op het Elzendaalcollege. Dit is een heel mooie aanvulling.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.