Pijpenstorm geluwd

Het was nog een heel gedoe en gepruts, maar uiteindelijk lukte het me een viertal zinken pijpen van het Ignatiusorgel voor de schroothoop te behoeden en hier in huis hunne laatste rustplaats te gunnen in een hoekje van de salon.
Ze rechtop in positie krijgen was geen probleem, het laten klinken echter des te meer.
Maar toch is voor mij nu definitief de pijpenstorm geluwd.

 

Zoals je van mij al kon verwachten, heb ik er niet zo maar vier uitgekozen die er wel mooi uitzagen. Ze zagen er allemaal mooi uit, want de pijpen die er nog bij de orgelbouwer stonden waren alle zogenaamde prestantpijpen, d.w.z. de pijpen die in de oorspronkelijke opstelling in het zicht stonden, de vooropstaanders dus. Welke het precies zijn op de foto hieronder, weet ik niet, maar ze staan ertussen.

Nee, met opzet wilde ik kiezen voor een B, een d een fis en een b.
De kenners weten dan al hoe laat het is: het zijn precies de vier tonen die het openings- en slotakkoord vormen van het Ignatiuslied (“Ignaci dat den Heer u seghen…”).
Je moet dat maar even geloven, want helaas kan ik ze nog niet laten horen.

Immers, zo simpel als het was de vier pijpen op te hangen aan een staketsel van eiken plankjes, die hier in huis in overvloed nog rondslingeren, zo moeilijk bleek het te zijn een aanblaasinrichting te fabrieken van spullen die hier in huis liggen. Ik had dat niet verwacht. Met de mond kun je elk van de vier pijpen moeiteloos aanblazen – en ze blijken ook nog eens goed gestemd te zijn en bovendien zijn ze ook nog ietsje bij te stemmen.
Maar hoewel ik een grote mond heb, vier dezulke pijpen krijg ik niet tegelijk tussen de lippen en mijn al dan niet aangetaste longen zullen ook niet genoeg druk voor vier pijpen kunnen produceren. Met nog aanwezig pvc-buis dus maar een constructie gebouwd die mechanisch is aan te blazen, maar noch met de forse blaasbalg van de houtkachel, noch met de fietspomp, noch met de vijfliterpulverisator voor de tuin kreeg ik de juiste luchtstroom om een welluidend akkoord ten gehore te brengen.

Ja, die oude pathéfoon ernaast, die werkt. Maar die heeft een sterke veer die je met een slinger kunt opwinden. En dat stopcontact bracht me op het idee er de compressor maar eens op aan te sluiten. Maar met 10 bar aanblazing gingen de pijpen zowat airborne. Bovendien maakt een compressormotor veel te veel herrie – dat kunnen we niet hebben. Misschien moet ik wachten tot er drie mensen op bezoek komen; dan kunnen we kwartetten. Een blaaskwartet voor orgel, dat heeft iets unieks.

Al mijn natuurkundekennis, en al die boeiende lessen van Sweerts ten spijt, ben ik er nog niet uit. Een goede tip zal ik harmonieus verwelkomen.

Tot die tijd moet je me dus maar even geloven en als goed katholiek in deze weken maar de versterving ondergaan van het auditief vasten.

Het afsluitende vervolgartikel maakt echter veel goed, hoop ik.

____________________________________

Vorige artikelen: Pijpenstorm en de daarop volgende delen (2), (3) en (4).

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.