Zomaar een muur

Afgelopen zomer, toen ik het nodig vond een een extra isolerende wand te plaatsen in onze salon, kwam ik op het idee daarin twee nisjes te maken om er een deel van mijn kunstcollectie te exposeren. Het is niet zomaar een muur. Hij isoleert, jawel, maar is tevens een herdenkingsmuur.
Ik noem hem “de 11-oktoberwand”.

Voor een deel zie je er reeds bekende elementen: middenin hangt opa, Leonardus Walen, naar wie ik ben vermoemd. Het schilderij heb ik al in een van mijn eerste berichten getoond. Rechts van hem de buste die Marcel Joosen in 2013 van mij maakte, en waarover ik al iets heb gepubliceerd in het artikel Scheef perspectief.

Nieuw is het linker borstbeeldje. Het is een aardewerk afbeelding van Solange Parisot, in januari 2015 mij geschonken door Ellen Beljaars die de buste heeft gemaakt naar een foto van Solange uit december 1915, toen zij dus 15 jaar oud was.
Solange was de laatste bewoner van ons huis, voordat wij het kochten. Dat wil zeggen, 14 jaar daarvoor was zij, 84 jaar oud, naar het bejaardentehuis in Bourbonne-les-Bains gegaan, maar zij hield haar huis aan om er te kunnen terugkeren als zij weer beter was. Maar zij werd niet beter, want ze was niet ziek. Zij was in 1900 geboren op 11 oktober, precies de dag waarop ook ik in 1946 ben geboren. Vandaar “de 11-oktoberwand”.

Solange was het oudste kind van Eugène Parisot en Louise Millot. En daarmee is het bruggetje gemaakt naar mijn voorgenomen publicatie van de correspondentie van de familie uit 1914-1918; hij aan het front in weinig florissante omstandigheden, de overige familieleden in Rosoy, in een al even treurige ambiance. Ik heb daarover al eerder bericht, zodat ik nu kan volstaan met een update.

Inmiddels zijn alle tekstdocumenten getranscribeerd, d.w.z. van de handgeschreven papieren heb ik tekstdocumenten gemaakt, en daaromheen veel begeleidende teksten en registers. Ook de layout is inmiddels zo goed als voltooid: het worden tussen de 180 en 200 bladzijden A4-liggend, met ruim 80 illustraties en over de 200 voetnoten, op het randje van een wetenschappelijke plublicatie. En helemaal in het Frans (dat ik door diverse francofonen hier heb laten controleren en verbeteren).
De bedoeling is dat het boek zal verschijnen op 1 juni 2015, op de dag af 100 jaar nadat Eugène Parisot, hier rond die tijd poserende op de Place de la Mairie in Vic-sur-Aisne, in zijn zakboekje zijn testament schreef, omdat het hem te heet onder de voeten werd. Meer daarover in mijn eerdere artikelen rond La Grande Collecte.

Velen zullen het herkennen: resteert nog het probleem van een uitgever die de klus op zich wil nemen. Met twee ben ik in gesprek, een in Frankrijk en een in Nederland, want ik denk in beide landen wel geïnteresseerden te kunnen bereiken, en dan is een co-productie met twee ISBN-nummers handig voor promotie en verspreiding.

Als die laatste hobbel is genomen, zal ik met een wervende tekst komen om het boek aan de man/vrouw te brengen. Nog even geduld dus.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.