Pijpenstorm

Mijn eindoordeel over de Ignatius-reünie van Gym-IB 1960 op 3 mei jl. luidt dat we in een halve dag tijds met z’n allen meer lol hebben gehad dan in al die jaren dat we samen in de klas zaten. En niet lol alleen; ook meer diepgang en saamhorigheid. Het laat zich niet allemaal in foto’s vangen, maar de reacties van dezen en genen spreken boekdelen.
Communis opinio: dit doen we gauw nog eens een keertje. Volgend jaar. Of over 3 jaar. Of over 5 jaar. Of over 54 jaar.

 

De klas verkeert in de gelukkige, en ook volstrekt unieke, denk ik, positie dat de klassepater van destijds, Jan-Maarten Bremer, 82 inmiddels, bij deze gelegenheid aanwezig kon zijn. Samen met de 20 leerlingen van zijn klas die waren bijeengekomen (“Wie ’t leven willen wagen, die komen hiehier bijhijeen…”) probeerden we de klassefoto van eind 1960 te reconstrueren en repeteren. Helaas, twee klasgenoten zijn in middels overleden (Kees van Rooijen en Co Oud), drie hadden we niet weten op te sporen (Mike Man, Rob de Jong en Rob Kupers), maar twee later bijgekomenen (Leo Reuser en Christiaan Verwer) waren er wel. Bovendien was ons bordes voor de helft afgebroken, zodat we ons nu op de andere helft min of meer in spiegelbeeld moesten posteren. Ziehier het resultaat. 

Voor alle duidelijkheid:

1 Jaap de Hoop Scheffer 14 Michel van Overbeek
2 Nard Loonen 15 Filibert Kint
3 Hugo van den Hombergh 16 Pieter Haverman
4 Co Oud 17 Jan-Maarten Bremer (Latijn)
5 Kees Philips 18 Rob Goorhuis
6 Rob de Jong 19 Michel de Lange
7 Carlo Knüppe 20 Eugène van der Kamp
8 Hans Kraan 21 Leonard van Oudheusden
9 Loek Nijman 22 Arnold Reuser
10 Huub Mous 23 Kees van Rooijen
11 George Maissan 24 Jan Kniesmeijer
12 Mike Man 25 Wim Jordans
13 Rob Kupers 26 Leo Reuser
27 Christiaan Verwer

Het begin van het door veldwerkers Hans, Kees en Michel succesvol voorbereide, en vooral niet te volle programma vond rond de middag plaats in café BinnenBuiten, schuin tegenover het IG aan de Ruysdaelkade. Kenmerkend was enige na 54 jaren niet geheel onverwachte stroef- en onwennigheid (“Wie is dat ook weer die daar net binnenkomt?”), maar al ras vormden zich groepjes geamuseerde en geïntereseerde klasgenoten in never-ending-gesprekken over alles van ooit, weleer, sindsdien, ondanks, wat jammer, en toch maar hertrouwd, nooit geweten, en nu, waarom, hoe, wanneer is de operatie, en wat nu verder.

Het gedroomde hoogtepunt was de remake van de klassefoto. Dat gebeurde ook, zoals hierboven geschetst. Na een korte inleiding door Rolf Schoevaart, zelf ook oud-Ignatiaan en al geruime tijd werkzaam bij het nu alhier gevestigde Montessori Lyceum Amsterdam, kregen wij in vogelvlucht een overzicht van alle veranderingen aan het gebouw tussen ons en nu, waarna wij onder meer de kapel gingen bezoeken.

Er zijn er onder ons die dat bezoek als het hoogtepunt beschouwden. Zelf noem ik het liever de spil waaromheen al het andere draaide. Ik had mij voorgenomen in die gewijde, maar inmiddels goeddeels ontheiligde ruimte het woord te vragen en vooreerst onze twee overleden klasgenoten te herdenken met een stilte die ze misschien hebben kunnen horen.
Wat ik daarna wilde voorstellen, moest ik van het moment en de omstandigheden laten afhangen. En zo geschiedde.

Het bericht had mij al eerder bereikt, maar eenmaal in de kapel beland sloeg het besef van de werkelijkheid onverbiddelijk toe. In een moderne variant van de beeldenstorm had er een pijpenstorm gewoed: het hele orgel was verdwenen, samen met al die 120 zangers, de organist, het manuaal, het orkest, de dirigent…
Al wat er restte waren de drie lampjes, die er begin jaren-60 ook al hingen. Die waren kennelijk niet de moeite. Vintage hanglampjes, zoals alles wat wij daarboven op het koor deden inmiddels vintage is. Toen nog dansten wij naar de pijpen; nu kunnen we ernaar fluiten.

Direct praktisch gevolg was dat mijn idee om het Ignatiuslied gezamenlijk aan te heffen (Ignaci dat de heer u seghen…) onuitvoerbaar was. HET ORGEL WAS WEG! Achteraf bezien niet zo’n ramp dat dat lied niet kon doorgaan, want je kunt die tekst de inmiddels vele atheïsten onder ons ook nauwelijks aandoen. Maar een alternatief had ik bij me: tekst (24 exx.) en partituur van het Collegelied (Wij gaan langs Amstels wegen…). Tot mijn stomme verrassing trokken we zomaar een piano tussen de coulissen vandaan, en die was niet eens heel vals. Rob, al eerder over dit plan ingeseind, bespeelde de toetsen, en 2×20 stembanden deden vol overtuiging de rest, “zo hard dat Kees en Co het gehoord moeten hebben”, meldt Huub Mous. Rillingen van saamhorigheid. Gelukzaligheid met terugwerkende kracht. Terwijl we allemaal wel beseffen dat behaalde resultaten in het heden geen garantie bieden voor het verleden.

Omdat dit voor niemand is te bevatten, togen we behoedzaam drentelend, serieus, maar niettemin onverdroten keuvelend naar het voortreffelijk stamineeke, restaurant Quinto in de Frans Halsstraat, door onze veldwerkers op ondemocratische wijze uitverkoren om ons in een aparte ruimte te onthalen. De vele heildronken waren een goed sociaal excuus om de eigen dorst te lessen en de doorelkaargeschudde emoties te laven; het erop volgende diner bood tevens voedsel voor de geest, gelet op de vele diepgaande onderonsjes.

Ad bene placitum hoorden we tot dan toe ongehoorde details, zegden we het destijds onzegbare, kwamen we in een halve dag verder met elkaar dan in al die jaren samen in de klas.
Het is waar, zonder Kees & Co, maar wel met alles wat er door ons en met ons en in ons tot stand kwam op die gedenkwaardige 3e mei 2014.
Bis, reageerden velen daags erna.

___________________________________
Volgende pijpenstormberichten:
pijpenstorm-2
pijpenstorm-3
pijpenstorm-4
pijpenstorm geluwd

 

4 gedachten over “Pijpenstorm

  1. Daar had ik als ‘onzichtbare man ‘ wel even tussen willen lopen .. neef Pieter staat prominent op de foto !

  2. beste Leonard Loonen,
    Ter geruststelling: het orgel is niet in een “pijpenstorm” ondergegaan, maar in 1998 gedemonteerd en zorgvuldig opgeslagen. Er zijn op dit moment serieuze plannen het buiten Nederland weer op te bouwen. Vandaar dat ik toevallig op dit blog stuitte!
    hartelijke groet,
    Erik Winkel, Flentrop Orgelbouw.

  3. nu is het orgel in elk geval in goede vakkundige handen. Hoop dat ze voor een speellocatie ook hun hersens gebruiken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.