7 Sacramenten (1959-1966) – 5/7

De lol was er voortaan af, schreef ik aan het einde van mijn vorige bericht. Dat klopt ook wel, maar het betekende niet dat ik helemaal niks meer ondernam.
Bovenal was er het koor, waar ik helemaal aan verslingerd raakte. Het levert nu een aparte bijdrage op. Naar er waren mog minstens twee memorabele activiteiten: de fietstocht door Engeland en mijn poging een schooljaar in te lopen.

Laat ik maar positief beginnen. In 1964, ik zat in Gym IV-a, kwam ik op het lumineuze idee om met een paar lieve vriendjes een fietstocht door Zuid-Engeland te gaan maken. Ik ben zoals ik ben: ik stippelde een hele route uit, vanaf Dover langs de kust  met Hastings (1066) naar Chichester en Winchester, dan via Stonehenge naar boven en over Oxford en London terug naar Dover. Alles bij elkaar rond de1200 km in 23 dagen. Ik ben zoals ik ben, dus dat plakboek heb ik nog en ook de routebeschrijving, uitgetikt op een Underwood mitrailleursnest op flinterdun papier met carbonnetjes ertussen zodat je in één klap 5 exemplaren had. Omdat we in jeugdherbergen verbleven, die je ruim tevoren moest reserveren, lagen data en route vast, reden ook dat alle betrokken ouders helemaal gerustgesteld waren en hun toestemming gaven.
Wie waren de gelukkigen die met mij mee gingen? Vanaf rechts op de foto vlak voor ons vertrek:
Carlo: Altijd rustig en een bindende factor in de groep.
Hans: Altijd goed voor de vrolijke noot. Nu nog steeds trouwens. Zo presteerde hij het, zoon van een fietsenmaker, om al op de eerste dag ergens in de buurt van Dordrecht de voorvork van zijn fiets te breken. Is stante pede bij een plaatselijke smid gelast, zodat we weer verder konden.
Leo: Gaaf jong. Ik geloof niet dat er iemand was die ook maar ooit iets tegen hem had of kon hebben.
Hugo: Tot hem was ik, nadat we samen waren blijven zitten in Gym-IB, min of meer veroordeeld. Ik bedoel dat niet negatief, het was meer een soort broederschap en we hebben jaren lang heel veel met elkaar opgetrokken, ook bij hem en mij thuis.

Bij de voorbereiding van de reis was ook Ted de Cloet betrokken, ons aller leraar Engels. Hij had mij (ons?) bij hem thuis zelfs geadviseerd omtrent de route en bezienswaardigheden en voor ons vertrek kregen we van hem zowaar een briefje van £ 1/0/0 (een heel Brits Pond) mee ter aanmoediging en besteding. Bedenk dat dat destijds een waarde van meer dan ƒ 10,= vertegenwoordigde.

Mijn herinnering zegt mij dat het een heerlijke en geslaagde vakantie was, maar de andere vier moeten dat in een reactie maar beamen of weerspreken.

Project nummer twee was een solo-actie en tevens minder succesvol. Ik heb al eerder vermeld dat het mijn vader dwars zat dat ik geen uitstel van militaire dienst zou kunnen krijgen omdat ik eindexamen zou doen in het jaar waarin ik 20 werd. Hij kwam met een geweldig plan: in Culemborg was het door paters Augustijnen gerunde Nederlands Schriftelijk Studiecentrum. Een soort voorloper van wat we nu kennen als LOI of PBNA. Je kon daar, net als nu nog bij Luzac, “2 jaar in 1” doen, dus het rekensommetje was gauw gemaakt: als ik op het IG Gym-V deed en daarnaast bij het NSSC V en VI in datzelfde jaar, kon ik een jaar eerder klaar zijn. We gingen er samen naartoe om een kijkje te nemen, het contract werd getekend en ik bouwde op mijn kamer een apart kastje met allemaal verticale schotjes om het schriftelijke materiaal ordelijk in te bewaren.

Op het IG (ik was daar niet bij betrokken, dat regelde mijn vader) zullen ze er niet blij mee zijn geweest, shoppen bij de concurrent. Maar ze konden hem niet tegenhouden; hooguit hadden ze mij van school kunnen trappen wegens “ongeoorloofde nevenactiviteiten” of zoiets. Er waren leerlingen voor minder van school gestuurd (luiheid bijvoorbeeld!). Mijn schatting was dat ik het, met de steun van familieleden, wel zou trekken, zeker de ß-vakken en de moderne talen. Alleen voor Latijn en Grieks was ik beducht. Dat werd opgelost doordat Jan-Maarten Bremer S.J. zich bereid verklaarde geheel belangeloos mij van tijd tot tijd te assisteren. Een werkelijk genereus gebaar van hem, waarvan ik ook gretig gebruik heb gemaakt. Verder was met school afgesproken dat het in de docentenkamer bekend werd gemaakt, maar dat het ook binnen die muren zou blijven. Geen rumor naar buiten toe, geen slapende honden, &c. Logisch en geheel in orde.

Ik deed heel erg mijn best en de start, al in de grote vakantie tussen klas IV en V, was voortvarend. Ik geloof dat ik nog nooit zo veel tijd aan mijn huiswerk had besteed. Maar een tweetal zware klappen gooiden zand en suiker in de tank.

De eerste werd me uitgedeeld door Louis Lorié S.J. Ik weet het nog goed: we hadden Latijn in het hoofdgebouw, oude vleugel, eerste verdieping, einde van de gang links. Ik zal wel een of ander dom antwoord hebben gegeven, waarop hij snerpend de klas in riep, met de voor hem zo kenmerkende grijns om de lippen en zelfgenoegzame pretoogjes achter zijn +12-bril: “O, en jij wou nog wel eindexamen doen dit jaar!”

In een bevroren pose reageerde ik niet; van binnen kookte ik. Hij had de code doorbroken, en net als bij de meeste van zijn geweldige grappen ging dat natuurlijk weer ten koste van een van zijn leerlingen. Zelden heb ik iemand zo gehaat als hem op dat moment.

Na afloop van die les liepen we over de gang naar de cour. Michel kwam vlak naast me lopen en vroeg zachtjes: “Wat bedoelde hij daarmee?” “Ach, niks”, zei ik. “Die man is gek.” Ik was nog steeds te zeer van mijn stuk om er een serieus gesprek over te beginnen. Ook later niet. Dat is wel jammer, want hij bood me werkelijk een opening. En tot op de dag van vandaag ben ik Michel innig dankbaar dat hij zich op zo’n precair moment om mij heeft willen bekommeren. Ik bracht hem dit voorval nog in herinnering via de mail in juli 2007, waarop hij reageerde: De Lorié-stoot: goed dat ik je daar mee heb kunnen helpen, hoewel ik me het moment niet meer voor de geest kan halen. Fijn dat ik je met mijn belangstelling toen even uit de shit heb kunnen helpen. Lorié was een valse pater, een slecht mens, hield van sarren en kleineren, kortom, een gefrustreerd wezen. Wijs mij een deur, en ik garandeer je dat Michel en ik daar ook nu nog samen doorheen kunnen.

De tweede klap kwam in de kerstvakantie eind 1964. Al deed ik nog zo mijn best, het lukte niet. De waarderingen voor mijn ingestuurde huiswerk liepen achteruit, ik kon het vereiste tempo niet meer volhouden, waardoor er te veel in de fraaie schapjes bleef steken. Mijn vader zag dat ook wel in. En omdat ik vermoed dat er in termijnen betaald moest worden, zette hij het project stop, om niet nog meer geld in tranen te moeten zien oplossen.

Ik bleef dus braaf een gewone volbloed Ignatiaan, ging over naar de zesde en slaagde uiteindelijk met twee kletsnatte hakken over de sloot: met vier 5-en. Hoe je dat flikt? Destijds, toen er nog geen Mammoet was, stond het in de kleitabletjes geschreven dat het eindexamen was onderverdeeld in groepen. Bepalend voor slagen, zakken of herexamen waren de gemiddelden binnen één groep. Ik had het keurig voor elkaar:

  • groep Nederlands: 8-8-8 ; gemiddelde 8
  • groep Latijn-Grieks: 6-5 ; gemiddelde 6
  • groep Frans-Duits-Engels: 7-7-5 ; gemiddelde 6⅓
  • groep wiskunde  (algebra, gonio, stereo): 5-6-7 ; gemiddelde 6
  • groep NSB-vakken (nat., scheik., biol.): 5-6-7 ; gemiddelde 6

Je kunt dus ook zeggen dat ik slaagde met geen een onvoldoende. En ik kon op naar het grote leven.
Het blijft een a-von-tuur, met ingespannen streven, met plichten zwaar en duur.

 

 

 

 

1 gedachte op “7 Sacramenten (1959-1966) – 5/7

  1. Beste mijnheer Loonen,

    Ik heb in 1979 eindexamen op het Ignatiuscollege gedaan. Ik heb ook les gehad van deze Pater Lorié. Inderdaad een vals en slecht mens. Jarenlang ben ik iedere les Grieks door deze man getreiterd en gekleineerd, geterroriseerd.
    Deze man heeft mij veel schade berokkend. Dat zo iemand zichzelf Pater durfde te noemen. Ik zal het hem nooit vergeven.

    Groet, Joop Mastenbroek.

Laat een reactie achter aan Joop Mastenbroek Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.