TER AFRONDING – Dubai_4

Heel Dubai is gebouwd op zand, en beslist geen drijfzand. Wonder boven wonder groeit daar heel af en toe nog een boom of struik op; ik hield het niet voor mogelijk. Ongetwijfeld zal ook deze boom worden geveld als het grondwerk voor de zoveelste wolkenkrabber een aanvang neemt. Maar voor het zover is, ga ik mijn reeks van vier artikelen nu afronden met heel veel foto’s, wat hoogtepunten en een stichtend woord.

 

 

Een ville fleurie is Dubai bepaald niet, maar er zijn plekken waar men ongetwijfeld weer eens fors heeft geïnvesteerd, nu in hydrocultuur, zoals hier in Dubai Downtown, bij de in Arabische stijl nagebouwde zogenaamd oude gebouwen.

 

Of rond Atlantis op Palm Eiland, waar kosten noch moeite zijn gespaard om er een gelikt complex van te maken dat best een plek mag krijgen in de Vertellingen van 1001-nacht. Het is daar waar ik het meest copieuze ontbijtbuffet heb genuttigd dat ik ooit voor of achter de kiezen kreeg, waar je langs en onder een gigantisch aquarium loopt, waar een kerststal, kerstboom en sneeuwpop staat;
ach, foto’s en impressies te over.

Ik ben een vliegtuigfanaat, ik bekende het al eerder. Dat betekent onherroepelijk dat ik vooraf al wist dat die heen- en terugvlucht mij een onuitwisbare indruk zouden bezorgen. Zeker in die excellente Airbus A380.
Ooit, als luchtverkeersleider in mijn diensttijd, had ik eens in een straaljager mee mogen vliegen, maar dat hoogste vlieggenot vroeg om te worden overtroffen. Emirates heeft die verwachting niet beschaamd.

En ik denk dat ik niet de enige was die zich deze warme luxe maar al te graag liet aanleunen. Het heeft zijn prijs, maar als je beseft wat je ervoor krijgt, blijft mij de vraag hoe ze het ervoor kunnen doen (behalve dan middels staatssteun – iets waar ze bij Air France-KLM niet zo blij mee zijn).


Ander hoogtepunt, als broodnodige afwisseling met de futuristische skyline van Dubai: de oudere soeks in Deira. Zoals gezegd, je krijgt niet de kans alles rustig te bekijken, maar alleen al het proeven van de sfeer en het opsnuiven van de kruiden- en wierookgeuren verplaatst je in een andere wereld – voor even.


Daaraan vooraf ging een boottocht over de kreek, waartijdens je in alle rust Dubai van verschillende kanten kunt aanschouwen:
de handelsgebouwen waarvan het ene nog extravaganter is dan het andere, de grote moskee, het oudere stadsgedeelte van dit voorheen onooglijke vissersdorpje.


Rond het peperdure Al Arab hotel is een uitgaanscentrum gebouwd, met niet alleen een voortreffelijke Italiaan (Trattoria), maar waar je ook boottochten kunt maken en waar een heus amfitheater is aangelegd.
Dat alles ter verhoging van de zwoele (25°), maar alleszins sprookjesachtige sfeer, zeker ’s avonds.


Letterlijk hoogtepunt natuurlijk de Burj Khalifa met zijn 168 verdiepingen en 828 meter hoogte, tot nu toe het hoogste gebouw ter wereld, daarmee de Twin Towers van Kuala Lumpur aftroevend.
Maar o wee: naar verluidt zal er in 2017 in Riyad een nog hoger gebouw verrijzen (lees het Volkskrant-artikel daarover). Vast wel, dat ze daar in Dubai een passend antwoord op zullen vinden. Gewone stervelingen komen niet hoger dan de 124e verdieping, maar dan nog: de andere wereld waarop je neerkijkt is niet in foto’s te vangen,

al werd de verhoopte magische zonsondergang wat gehinderd door het heiige weer, maar het lichtspektakel van Dubai by night dat daarop volgde, maakte veel goed.

 

 


Eenmaal weer met beide benen op aarde beland, gezeten op het buitenterras van het Social House, voltrok zich het zoveelste onvergetelijke festijn: een zich elk uur herhalende show van de Dubai Fountains.
Google dat maar: “Dubai Fountains”, voor veel betere YouTube-beelden dan die wij konden maken (met deze als een van de mooiere), maar wij waren erbij, en dat telt dubbel en dwars. Joeri heeft er filmbeelden van gemaakt en ik heb de toen gespeelde muziek er in acceptabele kwaliteit overheen gezet. Kijk er aub naar op YouTube, want het bestand is te groot om op deze weblog te uploaden.

Zo zou ik nog uren door kunnen gaan, maar ik laat het maar hierbij, met nog twee opmerkingen tot besluit:

Ik ben vreselijk blij dat ik een paar dagen me in dit paradijs van het economisme heb mogen onderdompelen, met dank aan Joeri die het allemaal heeft vermogelijkt. Drie dagen is heel erg mooi. Twee weken zal wel supportable zijn. Veel langer moet je er niet vertoeven, wil je je eigen principes niet te veel verloochenen.
En om de cirkel rond te maken: Zo heel af en toe, slenterend door dat onwezenlijke Dubai, kreeg ik het idee, dat ik er wel eens een dag of wat zou willen zitten, bijvoorbeeld daar op het terras van het Social House, met dat feërieke fonteinfestival voor je neus, met Jesse Klaver en Geert WIlders, als die teminste een visum krijgt. Het zou boeiende gesprekken opleveren, waarin al hun argumenten door de hen omringende werkelijkheid worden getart.