Kunstoogst

Ik ben verzot op aardappelen, dat mag intussen wel bekend zijn.
Nu intussen de oogst 2016 boven de grond komt, krijg ik er zo maar een artistieke bijvangst bij. Daar ik dit jaar niet aan de door mij verafgode Nicola kon komen, waagde ik een poging met een rij Monalisa en een rij Franceline.
Het resultaat verbaast.

De Monalisa, iets minder vastkokend dan de Nicola, schijnt vooral rond de Middellandse zee populair te zijn. Een gladde, gele aardappel waarvan sommige een respectabel gewicht van 4 ons halen, zoals hier links op de foto’s. Ik vind het qua smaak een wat doorsnee-aardappel die op geen enkele wijze correspondeert met de glimlach die haar naamgeefster zo beroemd maakte. Maar toch goed te eten.

De rode Franceline is van een ander kaliber. Vastkokend, stevige smaak, maar naast vele langwerpige, gladde exemplaren zitten er ook veel amorfe knollen tussen die zich lastig laten schillen. Hetzelfde euvel als bij de Franse Ratte en de Nederlandse Opperdoezer, maar die kun je ook ongeschild bereiden en eten.


Ter compensatie haalde ik vanmorgen dit muilezelkonijnenhondje uit de grond, op de foto’s rechts.
Even van genieten, en dan maar gauw opeten.