Pierre LOONEN

Geduld is een schone zaak, maar soms wordt het beloond. Op 15 november 2015 publiceerde ik een artikel over o.a. Pierre Loonen, een van de criminele zoontjes van gerenommeerd borstelfabrikant Charles Loonen, in het bijzonder over zijn deportatie in 1943 naar Buchenwald. Ik beloofde toen er nog op terug te komen.
Op 17 februari 2017, na 15 maanden dus, kreeg ik zowaar antwoord van het ITS-Bad Arolsen, tussen Dortmund en Kassel, met enkele pagina’s gedetailleerde tekst en nog een 24 scans van documenten hem betreffende. Hier een samenvatting.

Eerder al, op 10 november 2015, ontving ik antwoord van het Archiv Buchenwald met de mededeling dat hij op 18.9.1943 in KZ Buchenwald werd geïnterneerd (eingeliefert) onder registratienummer 21019, en op 15.1.1944 op transport werd gesteld naar KL Lublin (bij KL Majdanek). En op 25 november 2015 volgde een bericht van het Archival Information Research Laboratory, State Museum of Majdanek met identieke persoonsgegevens.
Daar bovenop  kreeg ik nu een afschrift van een brief dd. 18.5.1963 van de Poolse Association des Combattants de la Liberté et la Démocratie (Zwiazek Bojowników o Wolność i Demokracę) aan de F.N.D.I.R.P.*), Amicale d’Auschwitz, 10 Rue Leroux, Paris 16ème, dat er geen persoonsgerelateerde gegevens beschikbaar zijn over de gedeporteerden van Buchenwald naar Majdanek, alleen algemene omstandigheden van transport en verblijf in Lublin/Majdanek. Mogelijk is het op grond van deze brief dat Pierre LOONEN officieel als overleden werd geregistreerd, al zal er een eerdere verklaring zijn geweest die een tweede huwelijk van Marguerite DEMEREAU met Pierre Lucien George SIMON op 29.9.1956 in Désertines (Allier) mogelijk maakte.
______________
*) F.N.D.I.R.P. = Fédération nationale des Déportées et Internés, Résistants et Patriots,
website: http://www.fndirp.asso.fr/

In de bijlage van ITS Bad Arolsen wordt uitgebreid stilgestaan bij het Gestapo-systeem van internering en tewerkstelling, al daterend sinds de Reichstagsbrand van 1933, in 1943 resulterend in het kamp Dora (buitenkamp van Buchenwald, dat sinds ±1.11.1944 kamp Mittelbau ging heten) met 60.000 geïnterneerden, vnl. uit de USSR, Polen en Frankrijk.
De bijlage bevat ook een groot aantal verwijzingen naar andere instellingen, musea en archieven ter zake. Ik vat de feitelijke persoonsgegevens even samen:

Pierre LOONEN (geb. 23.6.1884, Tracy-le-Mont, Oise, wonende 3 Rue St.Jenoch (lees: Senoch), Paris 17e, gehuwd met Marguerite DEMEREAU) werd op 4 juli 1942 door de Sicherheitspolizei-Paris gearresteerd (Kategorie: politisch, Schutzhaft), kwam op 18.9.1943 in Buchenwald aan en werd op 23.10.1943 tewerkgesteld in kamp Dora, van waaruit hij op 15.1.1944 werd overgeplaatst naar Majdanek.
Vanaf daar ontbreekt elk spoor. Velen zijn tijdens dat laatste, inderhaast geïmproviseerde transport onderweg reeds gestorven, anderen in Majdanek zelf. De betreffende archieven zijn verbrand of anderszins verloren geraakt.
Op een van de kaarten met uitgereikte persoonlijke bezittingen (Eigentumsverwaltung) staat zijn handtekening (Die Richtigkeit anerkannt). Op een andere kaart staat hij geregistreerd als Rentner, Vertreter. Op een lijst uit Buchenwald van 18.9.1943 staat hij vermeld als Mechaniker.

Wat nog rest ter naspeuring, zijn drie gegevens:

  • 1. Is hij inderdaad in Lublin aangekomen of onderweg reeds bezweken? Die vraag zal vermoedelijk nooit kunnen worden beantwoord, want het tüchtig registreren vond niet meer plaats en veel archiefmateriaal uit Lublin is vlak voor de bevrijding vernietigd of later spoorloos verdwenen (of berust nog in een of andere Moskovitische bunker).
  • 2. Is er een document op grond waarvan blijkt dat de Burgerlijke Stand in Frankrijk hem officieel heeft gekwalificeerd als “vermist” en/of “overleden”? Dat moet toch ergens te vinden zijn.
  • 3. In september 1956 hertouwt zijn vrouw Marguerite, zelf levend teruggekeerd uit Ravensbrück. Die huwelijksacte heb ik al wel opgevraagd, maar nog niet ontvangen. In de bijlagen zal toch iets moeten staan over de verdwijning van haar eerste echtgenoot, hoop ik.
Kortom: we zijn er nog niet, maar het dossier is sinds vandaag wel aanmerkelijk rijker geworden.

Stop de besparing

Eigenlijk was ik dik vier jaar geleden al gewaarschuwd. In mijn artikel over doucheplassen staan bij de onderste twee gedachtestipjes mijn schokkende ervaringen met de NV Brabant Water die mij 20x zoveel berekende per verbruikt kuub water dan de folder aangaf. Helaas voegen zich daarbij alle leveranciers van gas, water en elektra, zowel in Frankrijk als in Nederland. Mijn conclusie: hoe meer je bespaart, hoe meer je betaalt. Dus bespaar je de moeite, wellicht krijg je nog geld terug ook.

Natuurlijk gaat dit lijnrecht in tegen mijn maatschappelijke en milieuopvattingen, maar als overheid en geprivatiseerde nutsbedrijven de handen ineen hebben geslagen om de consument een poot uit te draaien, kan ik het niet laten de kont tegen de krib te gooien.
Wat voorbeelden.

Op gluiperige wijze is er de afgelopen 10, 20 jaar een kentering opgetreden in de facturering door de nutsbedrijven (gas, water, elektra; Nederland, Frankrijk). Elke lezer kan dat bij zichzelf verifiëren. Ik geef hier ten bewijze wat praktijkvoorbeeldjes:

Mei 2007 (ik woonde toen net permanent in Frankrijk), kwartaalrekening elektriciteit:
verbruik € 65,90; rekeningtotaal incl.btw, opcenten e.d. € 121,08.
De verbruikskosten belopen dus 54,4% van het rekeningtotaal.

Vanaf dat moment tot in 2011 zien we de balans stiekem steeds verschuiven, aanvankelijk tot ongeveer 50-50. Huidige situatie, factuur van augustus 2016:
verbruik € 44,04; rekeningtotaal incl.btw, opcenten e.d. € 114,45.
De verbruikskosten belopen dus nog maar 38,5% van het rekeningtotaal.

Dat is dus het loon van de dagelijkse inspanning om stroom te besparen: € 21 minder verbruikt om daarvan nog geen € 7 op je factuur terug te zien.

De oorzaak is klip en klaar: tegenover de met veel trompetgeschal her en der verspreide juichtonen dat de energiekosten omlaag gaan, (hier in Frankrijk zelfs wel met 0,5% !), staan de continu sterke stijgingen van taxes en btw, van landelijke, gemeentelijke en departementale/provinciale heffingen, waar je maar met moeite een vinger achter kunt krijgen. Overigens is dat gejuich inmiddels per 1.1.2017 verstomd. Vergelijk de afbeelding bovenaan met die hier links.

Mijn hier in de kop aangehaalde voorbeeld van de waterfactuur had mij dus op het correcte spoor gezet. Terwijl wij in Boxmeer nauwelijks water verbruiken (1 à 1½ kuub/maand) werd er een maandbedrag van € 9 door Brabant Water geïncasseerd. Reden voor mij om te bellen en stug vol te houden dat dat dus neerkwam op 1 euro per kuub. Maar dat mocht ik zo niet zien. Maar dat brachten zij wel in rekening. Dus voortaan maar alle kranen ‘s nacht open laten staan, tweemaal per dag ieder gezinslid in een warm bad van 200 liter, en je zult zien: de prijs per kuub daalt drastisch. En vergeet niet ‘s zomers de tuin uitbundig te sproeien met kraanwater. Voor een enkele euro meer per maand, kun je opeens 10 tot 20 keer zoveel water verkwisten. Hulde.

Voor gas en stroom geldt iets vergelijkbaars. De prijzen in de folder zijn dus nog lang niet de helft van wat je er uiteindelijk voor betaalt.

Een voorbeeld om het allemaal nog ingewikkelder te maken (je ziet mij al gloeien van de pret) is een landelijke uitvinding hier in Frankrijk.
Men hanteert hier voor elektra, net als in Nederland, twee abonnementsvormen: basis (dag en nacht, zomer en winter één en het zelfde tarief, momenteel € 0,0898 per kWh; maal 2½ dus op uw factuur); daarnaast de piek/dalregeling (hier nu resp. € 0,0979 en € 0,0738 per kWh, nauwelijks verschil dus met nog de aantekening dat in Nederland het daltarief loopt van 21 tot 7 uur en za/zo 24 uur lang, terwijl dat in Frankrijk is van 22-6 uur, ook za/zo; al met al een weinig aantrekkelijke optie want je betaalt jaarlijks ook nog eens wat meer aan abonnementskosten). Als een konijn uit de hoed hebben ze hier al tijdenlang een derde mogelijkheid: de Option Tempo, waarvan ik momenteel gebruik maak. Ik ga die nu uitleggen, als u er nog bent.

Voor het gemak is het jaar verdeeld in 365 dagen. Daarvan zijn er 300 blauw, 43 wit en 22 rood. Het abonnement is op maandbasis €  0,24 duurder dan het basisabonnementstarief, dus te verwaarlozen. Niet te verwaarlozen zijn de prijsverschillen. Zie onderstaande tabel.

De blauwe dagen, die het hele jaar door kunnen vallen, waaronder alle zondagen, zijn dus aanmerkelijk goedkoper dan die van basis- of piek/dalabonnementen.

De witte dagen kunnen ook het hele jaar door vallen, maar nooit op zondag, en zijn qua prijs ongeveer gelijk aan die van basis- of piek/dalabonnementen.

De rode dagen vallen alle tussen 1 november en 31 maart, maar nooit op zondag. Dan kost elke kWh opeens 1½ tot 4½ keer zo veel als het basistarief.

Wat de kleur van de dag is, kun je daags tevoren vanaf 12 uur online bekijken en vanaf 18 uur op je meter.

Het argument van de nutsbedrijven is dat men op zeer koude dagen piekbelasting door het sterkere stroomverbruik van bedrijven wil voorkomen door particulieren tot zuinigheid te dwingen. Dat werkt bij mij ook wel: over het hele jaar heen verbruik ik dagelijks ±8, maar op rode dagen weet ik dat terug te dringen tot 2 of 3. Kwestie van meer koken en stoken op hout, boiler uit tot zondag, en dan ook de was doen, alleen lampen aan daar waar je bent, al die apparaten op de spaarstand -vlak dat niet uit, dat sluimerverbruik- gewoon de stekker eruit, tenzij je ze echt gebruikt, enz. enz. Dat alles draagt niet alleen bij aan je bewust omgaan met energieverbruik, maar ook tot besparing van kosten.

Dat dacht ik tenminste.

Aanvankelijk leverde het me op jaarbasis een ± € 250 lagere stroomrekening op. Dat is de moeite om wat bewust met de zaken om te gaan. Gewaarschuwd echter door wat ik bij recente jaarafrekeningen in Nederland en kwartaalafrekeningen in Frankrijk begon te bevroeden, is dat door de hierboven geschetste verschuiving tussen de vaste en variabele kosten opeens dramatisch gekelderd. Over de laatste 7 jaren nog maar € 150 (niet per jaar, maar in totaal!) en over 2016 nog maar een schamele € 15. Daarvoor ga ik me dus niet in allerhande bochten wringen, stekkers eruit trekken, kaarsjes aan voor de warmte en het licht, enzovoort.

Ik ga dus tot 1 november nog lekker profiteren van al die goedkope, blauwe dagen, en per dan weer fluks over naar gewoon basis. Minder zorgen aan de kop bij (mag ik hopen) gelijkblijvende kosten.

Ik ben benieuwd of er lezers met soortgelijke, of juist tegengestelde ervaringen zijn.

 

 

 

Stemming

Voor degenen die mijn vooruitzicht nog niet per mail hadden ontvangen, hier de bijbehorende afbeelding met nog de nodige toelichting. Weinig kerst. Weinig optimisme. Beetje hoop.

Mocht iemand erin zijn geïnteresseerd, dan geef ik hier de details. De afbeelding komt van mijn dashcam, gemaakt toen ik op 10 december na de zoveelste fysiotherapiesessie terugreed van Bourbonne-les-Bains zuidwaarts richting Rosoy-sur-Amance. Het was die ochtend, zo rond 10 uur, nog licht vriezend weer en de zon begon door de grondmist heen te breken, hetgeen fraai tegenlicht opleverde. Bomen, bermen en velden waren wat berijpt.
Kortom, geen witte kerst, zoals AH nu zijn kerststol ook feeststol is gaan noemen, om de Marokkanen, Turken en heidense negers niet als klant te verliezen (maar ik heb hier voor de feestdagen gewoon een Gâteau de Noël liggen – die ziet er precies zo uit), en we van Sylvana Simons ook geen Zwarte Piet meer mogen hebben. In plaats daarvan is zij zelf nu ze Zwartste Pietesse, exorbitanter opgesmukt dan ik me van enige Piet kan herinneren, dus waar hebben we het over. Zij is het onovertrefbare boegbeeld van de beroepsgroep.

Op weg van Bourbonne naar Rosoy, tussen Genrupt en Gyuonvelle (de coördinaten staan rechts onder in beeld, dus ga maar na), pikte ik er dit beeld uit. Onder het verkeersbord met de gevaarlijke ruk naar rechts stond dat dat pas over 600 meter was. Ik zeg: het is al in 2017. Daaronder stond nog een bord met max. 70 km/u, dus ik had de remparachute al uit, maar dat bord heb ik weggephotoshopt, omdat het me alleen aan mijn leeftijd deed herinneren, die in deze fase volstrekt irrelevant is, en ik niet de radarpolitie een verkeerd bewijs in handen wilde geven.

Op de weg word je vriendelijk gedwongen naar rechts te neigen. Nergens in Frankrijk staan die pijlen op de weg naar links. Daarvoor moet je naar Engeland, voor wat het waard is.
Het rode bord links trof ik diezelfde rit elders aan. Er stonden op die zaterdag nogal wat van die borden in de berm, zij het met de tekst CHASSE EN BATTUE EN COURS – DANGER (Drijfjacht in volle gang. Gevaarlijk). Daar waren dus de plaatselijke jachtverenigingen, die elkaar wel kunnen uitmoorden, bezig een gratis kerstmenu bij elkaar te schieten. Zolang ze maar niet op vossen jagen, vind ik alles best, maar ik gaf er wel een eigentijdse draai aan: Frankrijk, Nederland, Duitsland, wat staat ons te wachten in navolging van de USA; de waarschuwing is alvast gepost.

Van de afbeelding heb ik enkele Franse relaties ook een aangepaste versie gestuurd, want ze vertikken het om gewoon Nederlands te leren, zoals de meeste Nederlanders in Frankrijk zich hier met een tenenkrommend Frans durven te vestigen. Of zelfs helemaal zonder.

Bonjour, bij het weggaan. Pleur op, zou Rutte zeggen.
Bijvoorbeeld.

O ja, voor het roddelcircuit: die fysio probeert mijn linker hand, na een Dupuytren-operatie in oktober in de voortreffelijke Clinique de la Main in Dijon, weer een beetje functioneel te krijgen. Gelet op de ervaring met mijn rechter hand, vorig jaar, is een revalidatie van dik 8 maanden wel te voorzien. Don’t mention it.

 

 

Spookstad Doel

Anderhalf jaar geleden schreef ik over Een Kerncentrale Als Doel en noemde de leegloop van het dorp ter uitbreiding van de Antwerpse haven. Twee weken geleden bezocht ik de plek, letterlijk onder de rook van de kerncentrale aldaar. Het maakte onderdeel uit van ons tripje door Oost- en Zeeuwsch-Vlaanderen met een sterk Reynaert-tintje, want die zondag was de presentatie van Jaarboek 9 (2016) van Tiecelijn, in het stadsmuseum STEM van Sint-Niklaas. Via Hulst, de Woestijnestraat (van Hulst naar Nieuw-Namen), de Hulsterloostraat in Nieuw-Namen en het prachtig ogende Verdronken Land van Saeftinghe bereikten we Doel, een spookstad die verbaast. Let vooral ook op overstekende spookkinderen over 30 m.

Over de Reynaertconnectie kom ik spoedig nog te spreken; eerst maar even de ellende van alle dag. Het bezoekerscentrum van het Verdronken Land was helaas vanaf oktober tot april gesloten en op eigen gelegenheid de schorren en kwelders intrekken is levensgevaarlijk. Dus moesten we het doen met het werkelijk schitterend uitzicht vanaf de dijk over dat stukje Nederlands Vlaanderen dat eigenlijk gewoon bij België zou moeten horen, maar dan was Nederland de controle over de Westerschelde kwijt – u weet wel: Belgje pesten. Gevolg onder meer: het gênante gekibbel vanaf 2008 over de Hertogin Hedwigepolder; uitkomst: Nederland ontpoldert en Vlaanderen betaalt de kosten. Zo doe je dat.

Voort ging het. Over slecht onderhouden binnenweggetjes, extra glibberig door de suikerbietenoogst, bereikten we Doel, het dorp met de twee gezichten. Het helpt niet om er W.F. Hermans’ Het behouden huis op na te lezen, al zijn er wel parallellen. Het ene gezicht is het gezicht van een spookstad, zoals je ook wel in Spanje, Italië of Syrië tegen kunt komen: verlaten en leeg -een eeuw geleden huisden er nog dik 2.000 inwoners-, ruiten verbrijzeld, muren op instorten of reeds verdwenen, kapotte daken als open vensters voor zinloos daglicht, een onderhouden kerkhof als enig teken van leven.

Het andere gezicht is eigenlijk frappanter. Nadat de vaste Doelbewoners waren vetrokken, vrijwillig, zij het onder dwang, werden de huizen door ± 200 krakers bezet. Die zorgden niet alleen voor wat stuiptrekkerig leven in het dorp, maar zij beijverden zich ook in het opleuken van zowat alle muren met de meest uiteenlopende graffiti, sommige zeer kunstig, andere wat oppervlakkig, sommige met een scherpe boodschap, andere met een schreeuw.

Wat mij terloops opviel, waren de vele Poolse en wat minder talrijke Roemeense opschriften bij de schilderingen. Maar de nabije Antwerpse haven is altoos een smeltkroes van culturen en nationaliteiten geweest. De neerlandicus in mij verwijst daarvoor maar kortheidshalve naar het prachtige Dwaallicht van Willem Elsschot uit 1946, net als ik.

Klim je de Scheldedijk op, dan krijg je er gratis nog een kwartet uitzichten bij:
- over de brede Schelde met zijn langzaam voortglijdende schepen,
- op de jachthaven die wonderwel druk bevolkt was, maar dan toch niet door Doelenaren,
- op de oude molen van Doel, nu met staande wieken als een silhouet tegen de spierwitte koeltorens van de centrale waaruit spierwitte rook richting Rijnmond afbuigt, en

 

- op Sinterklaas die net uit de auto stapt, samen met een gelukkig nog ongekuiste, echte Zwarte Piet, om doelgericht de plezierjachteigenaren te plezieren. En natuurlijk om mij een afgemeten bruggetje te bieden naar het volgende artikel over Sint-Niklaas en de onophoudelijke reeks Reynaert-evenementen aldaar.

 

 

Vellen

Een oordeel of een vonnis.
In alfabetische volgorde:

   Assad
   Duterte
   Erdogan
   Kim Jong-un
   Le Pen
   Mugabe
  Netanyahu
   Orbán
   Petry
   Poetin
   Porosjenko
   Trump
   Wilders 

Heb ik nog iemand vergeten?

Windows 7 versnellen

Eindelijk eens iets waarover ik wèl heel tevreden ben: Windows 7 als goede opvolger van XP. Het biedt me zo ongeveer alles waaraan ik met mijn soort werk behoefte heb en ik prefereer het boven Windows 8, omdat nogal wat van mijn programma’s uit de XP-tijd wel draaien onder Windows 7, maar niet onder Windows 8.
Aan Windows 10 heb ik mij nog niet durven wagen.

Ik stapte over op Windows 7 toen ik dik een jaar geleden een nieuwe, veel krachtiger PC uit onderdelen in elkaar schroefde, want Windows 7 is te veeleisend om goed en veilig op oudere PC’s te kunnen draaien; oude processoren worden te heet.

Wat mij, eenmaal alles werkend gekregen, onder meer direct opviel, was de enorm korte opstarttijd van het systeem en de korte duur van het afsluiten.
Echter, na verloop van maanden merkte ik dat het opstarten weliswaar nog steeds heel snel ging, maar het afsluiten ging steeds langer duren, tot meer dan een minuut zelfs. Toen mij dat eenmaal de keel ging uithangen, besloot ik in te grijpen. Ik kwam tot twee oplossingen, waarvan ik niet precies kan achterhalen welke het meeste profijt oplevert – misschien is het gewoon de optelsom van beide.

Eerste ingreep: het register scannen op fouten, opschonen en defragmenteren. Jarenlang had ik een betaald abonnement op Uniblue Registry Booster, dat mij prima beviel, maar sinds kort werk ik met Wise Registry Cleaner, dat ook prima lijkt te werken en bovendien gratis is (dus bij het installeren heel goed uitkijken wat voor troep je er ongewild en gratis bij krijgt, maar ook dat viel in dit geval mee). Het programma analyseert op registerfouten, lege waarden, verbroken links, enz. die je stuk voor stuk kunt bekijken en eventueel wijzigen of verwijderen, en het biedt de mogelijkheid het register te defragmenteren, wat zeker tot een hogere snelheid leidt. Gewoon je aanwennen het programma van tijd tot tijd uit te voeren, wekelijks of maandelijks, of wanneer je vertragingen gaat opmerken.

Tweede ingreep, met enige zorgvuldigheid toe te passen: ga naar de “command prompt”, dat is het aloude DOS-scherm dat je bereikt door linksonder te klikken op START en dan in te typen cmd (zonder ENTER !). Je kunt dan klikken op het programma cmd.exe en je krijgt het van vroeger nog wel herkenbare zwarte scherm waarin je kunt typen. Je kunt nu de voorzichtige of de meer drastische weg bewandelen. Als je achter de opdrachtprompt typt sfc /verifyonly (denk aan de spatie!), dan wordt er uitsluitend een scan uitgevoerd op eventuele fouten in systeembestanden, maar er wordt niets gewijzigd. Krijg je aan het einde een melding dat alles in orde is, dan is alles in orde en hoef je geen verdere actie te ondernemen. Krijg je daarentegen zoiets als “er zijn integriteitsfouten gevonden”, dan kun je een stap verder gaan. Typ achter de command prompt sfc /scannow en het systeem zal proberen gevonden fouten te herstellen. Dat zal vermoedelijk niet compleet lukken, maar als je die operatie een- of tweemaal herhaalt, verbetert het resultaat vermoedelijk. Eventueel de PC opnieuw opstarten en opnieuw beginnen met de scannow-opdracht.

Voor nuttige achtergrondinformatie kun je de Microsoft-pagina lezen en/of de uitgebreide instructie op Sevenforums.

Je huis, je auto, je lichaam heeft periodiek onderhoud nodig. Je PC ook. Het loont de moeite daarin af en toe wat tijd te investeren. Al is het alleen maar omdat de tijd om de PC af te sluiten bij mij is teruggelopen van dik een minuut naar ongeveer vijf seconden.

 

 

 

Salò en het gedonder in Keulen (vervolg)

In de uitzending van Per seconde wijzer van 12 februari werd mij een lijstje van negen schuinsmarcheerders in de schoot geworpen bij een vraag die werd ingeleid met de bekende sigaar uit eigen doos die Bill Clinton in 1995 aan Monica Lewinsky serveerde. Clinton kwam ermee weg, zelfs in het zo preutse Amerika, zelfs bij zijn carrièrebeluste echtgenote. En wij kunnen er wel een beetje lacherig en schouderophalend op reageren.
Bij Strauss-Kahn en de anderen begint het allengs wat bedenkelijker vormen aan te nemen.

Moeiteloos kan ik het rijtje nog uitbreiden met machtige figuren als Jeltsin, Mitterand, en natuurlijk Berlusconi. Op een iets lager niveau speelt ook Nederland een bescheiden bijrol: het gonst van de geruchten rond koning Willem III en Prins Bernhard, en meer recent bij premiers als Lubbers en Balkenende, staatssecretaris Jack de Vries, bisschop Gijsen.
De grootste gemene deler van al deze gevallen is dat politieke of financiële macht leidt tot machtsmisbruik en opvallend vaak tot seksuele uitspattingen. En daar ligt nu precies de link met Salò.

Maar -tegenwerping- de binnenkomende vluchtelingen zijn toch allesbehalve gezagsdragers? Nee en ja.

Nee: Concreet beschouwd staan ze onderaan de ladder en mogen ze al blij zijn als hun de sobere bed-bad-broodregeling ten deel valt. Dat dat tot spanningen kan leiden, met hun recente vluchtoorzaak en -gevaren in het achterhoofd, is niet bijster vreemd. Maar als een soort tweederangsburgers hebben ze het inderdaad niet voor het zeggen.

Ja: kenmerk van xenofobie, waarvan islamofobie een onderdeel vormt, is dat de authentieke bevolking in binnendringers een gevaar ziet, van welke snit of aard dan ook; zij verstoren de bestaande orde en rust, en nemen daarmee en stuk van de regie over. Dat heet dan: onveiligheid. De binnendringer, het zo vaak in films en literatuur optredende motief, vormt in feite, maar zeker in het denkpatroon van bestaande vooroordelen, een machtsfactor waartegen het eigen volk zich niet denkt te kunnen weren, onschuldig en machteloos als het zich voelt.

De hier bovenaan genoemde voorbeelden van stoute gezagsdragers hebben, in dat licht bezien, een totaal ongewenst neveneffect. Want wat nu opvalt, is dat er vanuit diverse hoeken (van PVV en VVD tot een heel scala aan media) een argument tegen de vluchtelingeninstroom wordt gezocht in hun potentiële ontucht. De zondebok wordt afgeschilderd als een seksbeluste crimineel, het liefst al bij voorbaat, als het maar om Arabieren gaat, ongeacht of die uit Syrië of Marokko komen; immers, Berbers en Arabieren zijn één pot nat: ze komen hier profiteren van onze meisjes en uitkeringen. Mijn dochter kan niet meer veilig naar school rijden. Borstvergroting. Misschien hebben de islamofoben te veel naar Drs. P geluisterd die, in het kader van een KRO-radioserie over fruit, de banaan onder de loep nam zonder dat woord ook maar één keer te noemen, maar wel door alle regels erop te laten rijmen. Het lied heet dus “Orgaan” en bevat de volgende strofe:

De ongedwongen Arabier kan zich laten gaan
Bij voorbeeld in het speelkwartier van zijn karavaan
Want daar ontspant men zich van harte en simultaan
Niet dat angstvallige aparte, maar zwaan-kleef-aan

Het vluchtelingendrama leidt daarnaast tot anti-AZC-protesten vanwege “te veel en te lang”, “Vol = vol”. In WO-I nam Nederland echter wel 1 miljoen Belgische vluchtelingen op (maar die spraken een soort Nederlands, waren doorgaans gewoon katholiek en wilden ook graag weer terugkeren naar hun thuisland). Tussen 1935 en 1940 wilde Nederland niet meer dan tussen de 25.000 en 30.000 Duits-joodse vluchtelingen opnemen omdat het zijn neutraliteit wilde waarborgen. Ook een argument. Van de 140.000 joden in Nederland werden er vervolgens meer dan 100.000 weer Nederland uitgedeporteerd. De geschiedenis strooit met getallen en statistieken en ieder kan er zijn gevoeg mee doen.

Waarom monden macht en angst vanuit onmacht zo haast vanzelfsprekend uit in seks? Ik leg weer de link met Salò.
In de woorden van Pasolini: “Salò is de enige film die over de werkelijkheid gaat”. Dat had hij ten tijde van Berlusconi met kracht van feiten kunnen staven, maar nu tijdens wat wij zo vlot ‘vluchtelingencrisis’ noemen al evenzeer.
En ter verduidelijking verklaart hij: “Seks in Salò is de metafoor van de macht. Alle seksualiteit die in Salò aanwezig is, vormt ook een metafoor van de verhouding tussen machthebbers en die aan hen zijn onderworpen. In andere woorden is het de al dan niet gedroomde uitbeelding van wat Marx ‘het tot handelswaar maken van de mens’ noemt: de reductie van het lichaam tot een voorwerp middels uitbuiting. In mijn film speelt derhalve de seks de metaforische rol van het verschrikkelijke”. – Zie hier voor meer (in het Italiaans).

Ik kan niet waarmaken dat er in Keulen (en enkele meer noordelijke steden) geen gedonder is geweest, maar waarom zijn er geen beelden van? Waarom zijn er geen daders of verdachten opgepakt (“er zijn 17 verdachten in beeld”; dat is alles)? Zou er misschien dan toch sprake zijn van een opgeklopte hysterie en fantoomdenken, zoals wij nog wel kennen van Oude Pekela of de Clown van Enschede, waar puntje bij paaltje helemaal niets van waar bleek te zijn? Kom met bewijzen vooraleer te (ver)oordelen en de vluchtelingen bij voorbaat collectief te stigmatiseren en criminaliseren, onze huidige aangepaste variant op de Kristallnacht.

Ik laat het niet bij deze deprimerende klaagzang. Ik wil wel twee aanzetten geven tot een iets realistischer en menselijker optreden jegens mensen die om welke reden dan ook liever in Nederland verblijven dan in hun thuisland.

Remedie 1: Zonder een cordon sanitair rond de PVV voor te staan, propageer ik het wat selectiever publiceren in deze kwesties en het niet meeliften op populistische prietpraat; kom in de pers en op bijeenkomsten liever maar met talloze voorbeelden van geslaagde opvang. Laten we er maar van uitgaan dat ruim 99,9% van de mannelijke vluchtelingen geen sekspiraten zijn – vrouwen en kinderen tellen we niet mee, want die doen dat soort dingen immers toch niet.

Remedie 2: Spreek niet langer over vage grote aantallen van anonieme vluchtelingen/gelukzoekers, maar focus op één persoon of één familie en probeer die te volgen van de reden tot ontvluchten tot de opvang ergens in Europa. Dat is ook precies mijn insteek geweest bij mijn historische miniroman Hortes 1636: niet de 600 inwoners van Hortes collectief laten afslachten, maar één lid van één Hortse familie de camera laten voeren en via hem alle anderen te schilderen. Evenzo was dat mijn insteek bij mijn jongste WO-I-boek La vérité et son image: de documenten van één vader van één familie uit Rosoy vanuit diverse optieken aan het woord laten en zo de hele oorlog tot leven brengen. Want het kleine leed is groter dan de Grote Oorlog.

Ik maak hier graag webruimte vrij voor het relaas van één zo’n Syriër in Nederland, en één verhaal zegt meer dan tienduizend vluchtelingen. Het Volkskrantartikel van 3 maart 2016 over de Urker zalmsnijder vervult daarvan een prima voorbeeld.

 

 

PF 2016

Voor wie de boodschap niet al per mail had ontvangen zijn mijn allerbeste wensen voor de feestdagen en meer dan draagzaam 2016 van harte gemeend.

De eerlijkheid gebiedt mij overigens wel te zeggen dat Photoshop mij bij deze afbeelding wel wat heeft geholpen.

Oorspronkelijk zag deze kerstgroep in Atlantis The Palm er zo uit, inclusief sneeuwpop, opgetuigde kerstboom en een niet nader omschreven kerstgroep/-stal.

 

 

 

 

 

Maar omdat ik dat alles, als christelijke en wintersymbolen, net zo buiten de orde vond in Dubai, een Aziatisch, islamitisch, warm land, als een ijspiste die ik in de Dubai Mall aantrof, besloot ik de Arabier die de schaatspret bewondert maar voor de kerststal te zetten.


Deze nieuwe werkelijkheid doet in ieder geval volkomen recht aan mijn verwondering tijdens mijn bezoek aldaar.

En bovenal, laat 2016 maar een herstel zien van verdraagzaamheid en samenwerking, gezondheid en voorspoed, kortom alles wat je dezer dagen hoort te zeggen.

PS: Dat PF kennen ze hier in Frankrijk zelfs niet eens. Ik heb het onthouden uit de tijd dat ik zo frequent Tsjechoslowakije bezocht, waar dit Péefko al sinds begin 19e eeuw een algemeen gebruikte kerst-/nieuwjaarsboodschap is, als afkorting van pour féliciter en als vervanger van zo vele andere platitudes als “gelukkige feestdagen“, “joyeuses fêtes” enzovoort. Lees bijvoorbeeld deze Tsjechische uitleg (als je dat lukt). Ik vind het een goed gebruik, als een soort lingua-fancawens.

 

TER AFRONDING – Dubai_4

Heel Dubai is gebouwd op zand, en beslist geen drijfzand. Wonder boven wonder groeit daar heel af en toe nog een boom of struik op; ik hield het niet voor mogelijk. Ongetwijfeld zal ook deze boom worden geveld als het grondwerk voor de zoveelste wolkenkrabber een aanvang neemt. Maar voor het zover is, ga ik mijn reeks van vier artikelen nu afronden met heel veel foto’s, wat hoogtepunten en een stichtend woord.

 

 

Een ville fleurie is Dubai bepaald niet, maar er zijn plekken waar men ongetwijfeld weer eens fors heeft geïnvesteerd, nu in hydrocultuur, zoals hier in Dubai Downtown, bij de in Arabische stijl nagebouwde zogenaamd oude gebouwen.

 

Of rond Atlantis op Palm Eiland, waar kosten noch moeite zijn gespaard om er een gelikt complex van te maken dat best een plek mag krijgen in de Vertellingen van 1001-nacht. Het is daar waar ik het meest copieuze ontbijtbuffet heb genuttigd dat ik ooit voor of achter de kiezen kreeg, waar je langs en onder een gigantisch aquarium loopt, waar een kerststal, kerstboom en sneeuwpop staat;
ach, foto’s en impressies te over.

Ik ben een vliegtuigfanaat, ik bekende het al eerder. Dat betekent onherroepelijk dat ik vooraf al wist dat die heen- en terugvlucht mij een onuitwisbare indruk zouden bezorgen. Zeker in die excellente Airbus A380.
Ooit, als luchtverkeersleider in mijn diensttijd, had ik eens in een straaljager mee mogen vliegen, maar dat hoogste vlieggenot vroeg om te worden overtroffen. Emirates heeft die verwachting niet beschaamd.

En ik denk dat ik niet de enige was die zich deze warme luxe maar al te graag liet aanleunen. Het heeft zijn prijs, maar als je beseft wat je ervoor krijgt, blijft mij de vraag hoe ze het ervoor kunnen doen (behalve dan middels staatssteun – iets waar ze bij Air France-KLM niet zo blij mee zijn).


Ander hoogtepunt, als broodnodige afwisseling met de futuristische skyline van Dubai: de oudere soeks in Deira. Zoals gezegd, je krijgt niet de kans alles rustig te bekijken, maar alleen al het proeven van de sfeer en het opsnuiven van de kruiden- en wierookgeuren verplaatst je in een andere wereld – voor even.


Daaraan vooraf ging een boottocht over de kreek, waartijdens je in alle rust Dubai van verschillende kanten kunt aanschouwen:
de handelsgebouwen waarvan het ene nog extravaganter is dan het andere, de grote moskee, het oudere stadsgedeelte van dit voorheen onooglijke vissersdorpje.


Rond het peperdure Al Arab hotel is een uitgaanscentrum gebouwd, met niet alleen een voortreffelijke Italiaan (Trattoria), maar waar je ook boottochten kunt maken en waar een heus amfitheater is aangelegd.
Dat alles ter verhoging van de zwoele (25°), maar alleszins sprookjesachtige sfeer, zeker ‘s avonds.


Letterlijk hoogtepunt natuurlijk de Burj Khalifa met zijn 168 verdiepingen en 828 meter hoogte, tot nu toe het hoogste gebouw ter wereld, daarmee de Twin Towers van Kuala Lumpur aftroevend.
Maar o wee: naar verluidt zal er in 2017 in Riyad een nog hoger gebouw verrijzen (lees het Volkskrant-artikel daarover). Vast wel, dat ze daar in Dubai een passend antwoord op zullen vinden. Gewone stervelingen komen niet hoger dan de 124e verdieping, maar dan nog: de andere wereld waarop je neerkijkt is niet in foto’s te vangen,

al werd de verhoopte magische zonsondergang wat gehinderd door het heiige weer, maar het lichtspektakel van Dubai by night dat daarop volgde, maakte veel goed.

 

 


Eenmaal weer met beide benen op aarde beland, gezeten op het buitenterras van het Social House, voltrok zich het zoveelste onvergetelijke festijn: een zich elk uur herhalende show van de Dubai Fountains.
Google dat maar: “Dubai Fountains”, voor veel betere YouTube-beelden dan die wij konden maken (met deze als een van de mooiere), maar wij waren erbij, en dat telt dubbel en dwars. Joeri heeft er filmbeelden van gemaakt en ik heb de toen gespeelde muziek er in acceptabele kwaliteit overheen gezet. Kijk er aub naar op YouTube, want het bestand is te groot om op deze weblog te uploaden.

Zo zou ik nog uren door kunnen gaan, maar ik laat het maar hierbij, met nog twee opmerkingen tot besluit:

Ik ben vreselijk blij dat ik een paar dagen me in dit paradijs van het economisme heb mogen onderdompelen, met dank aan Joeri die het allemaal heeft vermogelijkt. Drie dagen is heel erg mooi. Twee weken zal wel supportable zijn. Veel langer moet je er niet vertoeven, wil je je eigen principes niet te veel verloochenen.
En om de cirkel rond te maken: Zo heel af en toe, slenterend door dat onwezenlijke Dubai, kreeg ik het idee, dat ik er wel eens een dag of wat zou willen zitten, bijvoorbeeld daar op het terras van het Social House, met dat feërieke fonteinfestival voor je neus, met Jesse Klaver en Geert WIlders, als die teminste een visum krijgt. Het zou boeiende gesprekken opleveren, waarin al hun argumenten door de hen omringende werkelijkheid worden getart.

 

 

PRINCIPES – Dubai_3

Met principes kun je heel creatief omgaan, zoals GroenLinks heeft gedemonstreerd vanaf de oprichting in 1990 door bijkans alle principes van de PSP, de CPN en de PPR te verkwanselen in de hoop op meer zetels met uitzicht op pluche. Sindsdien ben ik tot op heden politiek dakloos.
In die zin was Dubai voor mij een déjà vu. Ik zal me tot vijf voorbeelden van principes beperken: politiek, doodstraf, christendom, alcohol en varkensvlees.

Politiek gezien behoort Dubai tot de (soennitisch) islamitische Verenigde Arabische Emiraten. Zoals we begrijpen uit Syrië en Irak kun je niet alle Arabieren over één kam scheren, en zo kon het voorkomen dat militairen uit Dubai meevochten tegen de sjiitische Houthi-rebellen in Jemen. In september sneuvelden daarbij een dertigtal Dubaianen, waaronder de oudste zoon van de emir van Dubai. Dat zette een domper op de viering van 44 jaar VAE op 2 december, daags voor onze aankomst. Wel was de stad vergeven van VAE-vlaggetjes, maar een groots festijn werd het niet.

Tot zover zijn er nog geen principes in het geding, maar anders wordt dat als je kijkt naar de houding van zowat alle Arabische landen jegens Israël. Op het schermpje voor je stoel in de Airbus krijg je van tijd tot tijd een 3D-kaart te zien, zoals op je autonavigatiescherm, en dat werd, eenmaal boven Turkije aangekomen, steeds interessanter met namen als Erbil, Mosul, Kirkuk, Bagdad, Teheran en Isfahan.
Principiële politieke stellingname staat de economie in de weg. Hoewel: de Burj Khalifa verlicht in de kleuren van de Franse vlag, half november, is een politieke keuze, maar die trekt nou net weer veel toeristen aan. Voor het overige is de keuze voor een conflictmijdend standpunt een soort uitweg van het type kool-en-geit.

Boven Turkije viel het mij al op dat de naam van de Krim, waar we toch vlak langs vlogen, niet op het scherm verscheen, en helemaal snapte ik het toen ik iets verderop wel Beiroet, Damascus en Amman zag staan afgebeeld, maar niet Jeruzalem of Tel Aviv. Sorry, de foto is niet beter. Overigens ook niet Gaza of Hebron, want ik schat zo in dat men in Dubai evenmin veel opheeft met Hamas en El Fatah. Dan is negeren  de veilige keuze, zoals het, zeker na MH-17, een veilige keus is om niet langs de kortste route over Irak te vliegen, maar ongeveer over de grens van Iran en Irak en dan gauw over de Perzische Golf naar Dubai (terwijl piloten de schurft hebben aan vliegen boven water), maar dat is meer een kwestie van lijfsbehoud dan van principes. Het zou me, als het over principes gaat, trouwens niks verbazen als er stiekem toch handel wordt gedreven tussen Israël en Dubai, zoals wij de wegen kennen om de sancties tegen Rusland te omzeilen en er al jarenlang door Nederland en Frankrijk clandestiene handel met Iran werd bedreven, ondanks alle boycots. Daarom staat er op de zakjes pinda’s ook niet waar ze vandaan komen, maar alleen waar ze zijn verpakt/verwerkt/gedistribueerd. “The bottom line is that the whole world wants Israeli hi-tech, agricultural and medical products, and that includes the residents of the United Arab Emirates,” schreef S., een Israelisch-Amerikaanse handelsagent die enkele malen per jaar naar Dubai reist. “If they need the product, they quickly learn to ignore its origin, stond er te lezen in een artikel in The Jerusalem Post uit maart 2010.

Ten aanzien van de doodstraf in Dubai moet ik misschien wat voorzichtiger wezen dan wat ik in het vorige artikel schreef, al kan het waar zijn dat in geval van moord of verkrachting de erop volgende doodstraf niet in Dubai zelf, maar in Saudie-Arabië ten uitvoer wordt gelegd. Berichten erover zijn nogal schimmig en niet eenduidig.

Ook al is Dubai een islamitisch land, andere religies als christendom en hindoeïsme hebben er de ruimte. Ook kerken en tempels. En om de Amerikanen en Europeanen te paaien, tuigen ze in de bloedhitte in december ook nog maar even een christelijke kerstboom op, compleet met kerststalletje en een sneeuwpop erboven.

Of er wel of niet een synagoge in Dubai is, wordt me niet duidelijk. Oogluikend valt er wel wat te ritselen, zeker als het geld oplevert – dan doet het principe een stapje zijwaarts. “At the end of the day, all the people of Dubai want is to keep things orderly so that they can continue doing business and make money”, staat er in het bovenvermelde artikel in The Jerusalem Post.

Ik geloof het vlot. Aan die mix van bouwstijlen, culturen en opvattingen houd je dit soort droombeelden over.

Wat joden en Arabieren in ieder geval wel gemeen hebben, is dat ze geen varkensvlees nuttigen. Waarom christenen dat wel doen, is me, dit terzijde, een raadsel, want eeuwenlang heeft Rome het varken, samen met de aap en de beer, verdoemd als de meest onreine en vervloekte diersoorten. Maar goed, al tijdens mijn reisvoorbereiding had ik op de menukaarten van Emirates Airlines gezien dat daar totaal geen varkensgerechten voorkwamen. Niet erg, je kunt ook rund, kameel of vegetarisch eten op 10 kilometer hoogte.

In restaurants in Dubai van hetzelfde laken een pak. Je kunt hamburgers en worstjes van onbetrouwbare samenstelling achten, maar ik zweer je dat er in onze kroketten en frikadellen eerder hond of paard zit, dan dat je er in Dubai varken in zult aantreffen. Kwestie van principe.
Maar toen ik een stapje zijwaarts deed, aan het zeer uitgebreide en weldadige ontbijtbuffet Kaleidoscope in Atlantis The Palm (ongelimiteerd opscheppen, maar je betaalt er dan wel €50 per persoon voor) ontdekte ik tot mijn verbazing opeens heerlijke Goudse Polderkaas, vierkanten plakjes uit een ronde kaas,

maar iets daarnaast heuse bacon, zij het met een waarschuwing voor de Russen. Kwestie van creatief omgaan met principes.

En voor alcohol geldt hetzelfde. Officieel zijn de VAE meer drooggelegd dan de USA ooit zijn geweest, maar al vanaf de Emirates business lounge in Düsseldorf wist ik dat dat een farce was. Daar, en in de lounge aan boord, en al helemaal in de business lounge van Terminal 3 in Dubai, was er een groots assortiment van alcoholica voorhanden. En nog gratis ook. Hetzelfde geldt voor het blikje Heineken dat ik, economy class terugvliegend, zo maar bij de lunch kreeg geserveerd.

Daar, op dat futuristische vliegveld van Dubai, kreeg ik met een uiterst vriendelijke glimlach een Baileys ingeschonken in een veel te groot limonadeglas, alsof ik een halve liter chocomel had besteld.
Ik gaf geen krimp.
In winkels en op straat zul je geen alcohol aantreffen, en ook sommige restaurants staan op dat punt droog, maar bij andere bleek het totaal geen probleem. Als je er maar grof voor betaalde.

Misschien zijn de Emirati principieel wel net zo dakloos (maar voorwaar slim en creatief) als ik dat politiek ben.

_________________________________

volgende artikel: TER AFRONDING – Dubai_4