SALON-LAVOIR

Ik dacht dat de periode van de wasserettes wel zo’n beetje voorbij was, maar hoera, bij ons in de buurt, in Bourbonne-les-Bains, is er recentelijk weer eentje geopend. Die heet dus niet een wasserette, zoals ik eerder al eens uitlegde, maar een laverie automatique, of met een deftiger (en vermoedelijk Waals) woord: salon-lavoir. Was het vanaf de jaren-’60 een uitkomst voor hen die zich geen wasmachine konden veroorloven, vandaag de dag lijkt het meer iets voor haastelieden die geen tijd hebben om thuis de was te doen, vandaar ook die gratis Wi-Fi, zodat je je niet hoeft te vervelen onder de was, of voor mensen die tijdelijk elders verblijven waar geen wasmachine beschikbaar is.

Dat laatste verraadt ook waarom het nu juist in Bourbonne-les-Bains is dat die wasserette is geopend, en tevens waarom daarvoor reclame wordt gemaakt bij de receptie van mijn vaste fysiotherapeut aldaar. Bourbonne is vanouds een stad met thermale bronnen en baden, waar nog steeds tallozen hun heil zoeken om van allerhande akelige kwalen af te komen. Veel van het toerisme in die stad bestaat dus ook uit gebrekkigen die middels hydromassage, balnéothérapie, modderbaden (fangothérapie) of wat dies meer zij van hun artrose, ostéoporose op welke ouderdomskwaal dan ook hopen af te komen. Het is er een va et vient van oudjes die er ongelukkig op krukken binnengaan en gelukkig op krukken weer uitkomen. Omdat veel aangeboden arrangementen bestaan uit een meerdaagse kuur, tref je er een groot aantal hotels, B&B’s en huurappartementen aan.
Maar omdat lang niet alles door de verzekering wordt vergoed en Fransen ook op elke centime letten, doet zich de merkwaardige situatie voor dat er zich op de grote, gratis parkeerplaats nabij het fysiotherapiegebouw (la maison bleue) altijd een aantal campers bevindt waarin zieken en gebrekkigen de nacht doorbrengen tijdens hun behandelperiode in Valvital. Dat bespaart weer de kosten voor prijzige overnachtingen, die je voor een deel dan weer kunt besteden aan een bezoek aan de wasserette.

Het woord salon-lavoir refereert ook aan de lavoirs, de openbare wasplaatsen, die je in zowat elk Frans dorp aantreft. Ze zijn als zodanig niet meer in gebruik, maar in vervlogen tijden waren het de plekken waar de vrouwen van het dorp de was konden doen en oeverloos met elkaar konden kleppen en roddelen, iets waar Fransen nog steeds dol op zijn. Veel van die lavoirs zijn nog in de oude staat te bewonderen, soms omgetoverd tot kunstwerken, zoals hiernaast de lavoir te Vignory, soms volop van bloembakken voorzien, soms ook ommuurd, zoals de lavoir van Rosoy-sur-Amance die nu fungeert als salle-de fête. Immers, met de komst van rioleringen, begin 20e eeuw, liep er geen stromend water meer door de lavoirs en verloren zij hun oorspronkelijke functie.
Het loont werkelijk de moeite er tijd aandacht aan te besteden, als je door Frankrijk toert, want het zijn vaak beeldschone overblijfselen van een praktische en sociaal zeer welkome cultuur. Het waren eeuwenlang de wasserettes van elk dorp.

By the way: ook de Engelse hanteren Fransachtige woorden: de salon-lavoir, de Nederlandse wasserette, heet in het Engels een laund(e)rette.

 

 

One thought on “SALON-LAVOIR

  1. Een bijzonder stukje over een wassalon .
    zelf heb ik jarenlang de wasserette van mijn neef in Hilversum bezocht
    het was ook een plek , waar ik met een medemens een praatje maakte ,
    als dat de ander tenminste uitkwam ..

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>