Vide-grenier 2016

Kenmerkend voor het Franse plattelandsleven is dat er in honderd jaar niet veel verandert. Zo ook met de jaarlijkse vide-greniers in Rosoy en omliggende dorpen. Ook in 2016 weer rond half mei. Opzet en uitvoering als in 2013 en 2014 met als enige verschil dat het ditmaal droog was, maar wel koud. Wat minder exposanten, maar weer wel een gemiddelde omzet. Een hoop gesleep en gedoe, maar oer-gezellig, als je van het oeverloze geklets houdt.

Zo rond half zeven beginnen de eersten hun tafels op te tuigen en in te richten. Bij een enkele stand met één hand, in de andere hand een half lege fles bier; zij zijn al merk- en vooral hoorbaar dronken. Al, of nog steeds, want misschien hebben ze de nacht ervoor wel doorgehaald.
Vrijwlligers hebben daags ervoor al de cateringfaciliteiten klaargezet: de tent met tafels en zitbanken voor het eten van 12 tot 2 en het natafelen van 2 tot 12, de bar, buffet/buvette met biertap en dubele friteuse, waarvan de olie maar niet op temperatuur wil komen,
de houtgestookte barbecue waarop de worsten en speklapjes pauselijk witte rookpluimen veroorzaken, het mobiele toilet, waarvan bijna niemand gebruik maakt – bij voorkeur piest men in de open lucht ergens tegen boom of heg. Vrijwilligers breken alles daags erna weer keurig en in opperbeste stemming af.

 

De Dauphine staat er niet alleen als trekpleister: om alle troep van zolder naar beneden te krijgen, moet ze er immers even uit, en mocht het regenen, dan installeren we onze handel binnen in de garage. Maar net als ieder jaar was het ook nu weer raak: talloze mensen komen haar van dichtbij bekijken, vertellen omstandig dat ze er vroeger ook eentje hadden gehad, of hun ouders.
De inmiddels traditionele conversatie:

- Is ze te koop.
- Jawel.
- Werkelijk?
- Ja, maar na mijn dood.
- Wanneer zal dat zijn?
- Dat heeft u zelf in de hand.

Hilariteit alom.

Wat ook al van alle tijden is: bij dit soort evenementen, met 14 juillet is het niet anders, merk je hoe vastgeroest en bekrompen het sociale dorpsleven is. Niet doordat ongeveer de helft van de passanten Nederlanders blijken te zijn, die onderling meest oppervlakkige wetenswaardigheden met elkaar uitwisselen (merkwaardig genoeg waren er dit jaar weinig Belgen of Engelsen te bespeuren), maar wel door de vaste groepjes van buren, of van vrienden, die elkaar opzoeken en maar niet uitgepraat raken, terwijl daarentegen opvalt dat sommige lieden uit het dorp steevast hun gezicht niet laten zien. Ze horen tot de sociale outcast, of zijn lid van de verkeerde jagersclan, terwijl leden van de rivaliserende clan nu juist de hele organisatie van de dag verzorgen, of zij die om wat voor reden dan ook ervoor kiezen hun gezicht niet te laten zien, inclusief enkele burgemeesters en ex-burgemeesters.
Zij zijn de prominent afwezigen.

 

 

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>