PRINCIPES – Dubai_3

Met principes kun je heel creatief omgaan, zoals GroenLinks heeft gedemonstreerd vanaf de oprichting in 1990 door bijkans alle principes van de PSP, de CPN en de PPR te verkwanselen in de hoop op meer zetels met uitzicht op pluche. Sindsdien ben ik tot op heden politiek dakloos.
In die zin was Dubai voor mij een déjà vu. Ik zal me tot vijf voorbeelden van principes beperken: politiek, doodstraf, christendom, alcohol en varkensvlees.

Politiek gezien behoort Dubai tot de (soennitisch) islamitische Verenigde Arabische Emiraten. Zoals we begrijpen uit Syrië en Irak kun je niet alle Arabieren over één kam scheren, en zo kon het voorkomen dat militairen uit Dubai meevochten tegen de sjiitische Houthi-rebellen in Jemen. In september sneuvelden daarbij een dertigtal Dubaianen, waaronder de oudste zoon van de emir van Dubai. Dat zette een domper op de viering van 44 jaar VAE op 2 december, daags voor onze aankomst. Wel was de stad vergeven van VAE-vlaggetjes, maar een groots festijn werd het niet.

Tot zover zijn er nog geen principes in het geding, maar anders wordt dat als je kijkt naar de houding van zowat alle Arabische landen jegens Israël. Op het schermpje voor je stoel in de Airbus krijg je van tijd tot tijd een 3D-kaart te zien, zoals op je autonavigatiescherm, en dat werd, eenmaal boven Turkije aangekomen, steeds interessanter met namen als Erbil, Mosul, Kirkuk, Bagdad, Teheran en Isfahan.
Principiële politieke stellingname staat de economie in de weg. Hoewel: de Burj Khalifa verlicht in de kleuren van de Franse vlag, half november, is een politieke keuze, maar die trekt nou net weer veel toeristen aan. Voor het overige is de keuze voor een conflictmijdend standpunt een soort uitweg van het type kool-en-geit.

Boven Turkije viel het mij al op dat de naam van de Krim, waar we toch vlak langs vlogen, niet op het scherm verscheen, en helemaal snapte ik het toen ik iets verderop wel Beiroet, Damascus en Amman zag staan afgebeeld, maar niet Jeruzalem of Tel Aviv. Sorry, de foto is niet beter. Overigens ook niet Gaza of Hebron, want ik schat zo in dat men in Dubai evenmin veel opheeft met Hamas en El Fatah. Dan is negeren  de veilige keuze, zoals het, zeker na MH-17, een veilige keus is om niet langs de kortste route over Irak te vliegen, maar ongeveer over de grens van Iran en Irak en dan gauw over de Perzische Golf naar Dubai (terwijl piloten de schurft hebben aan vliegen boven water), maar dat is meer een kwestie van lijfsbehoud dan van principes. Het zou me, als het over principes gaat, trouwens niks verbazen als er stiekem toch handel wordt gedreven tussen Israël en Dubai, zoals wij de wegen kennen om de sancties tegen Rusland te omzeilen en er al jarenlang door Nederland en Frankrijk clandestiene handel met Iran werd bedreven, ondanks alle boycots. Daarom staat er op de zakjes pinda’s ook niet waar ze vandaan komen, maar alleen waar ze zijn verpakt/verwerkt/gedistribueerd. “The bottom line is that the whole world wants Israeli hi-tech, agricultural and medical products, and that includes the residents of the United Arab Emirates,” schreef S., een Israelisch-Amerikaanse handelsagent die enkele malen per jaar naar Dubai reist. “If they need the product, they quickly learn to ignore its origin, stond er te lezen in een artikel in The Jerusalem Post uit maart 2010.

Ten aanzien van de doodstraf in Dubai moet ik misschien wat voorzichtiger wezen dan wat ik in het vorige artikel schreef, al kan het waar zijn dat in geval van moord of verkrachting de erop volgende doodstraf niet in Dubai zelf, maar in Saudie-Arabië ten uitvoer wordt gelegd. Berichten erover zijn nogal schimmig en niet eenduidig.

Ook al is Dubai een islamitisch land, andere religies als christendom en hindoeïsme hebben er de ruimte. Ook kerken en tempels. En om de Amerikanen en Europeanen te paaien, tuigen ze in de bloedhitte in december ook nog maar even een christelijke kerstboom op, compleet met kerststalletje en een sneeuwpop erboven.

Of er wel of niet een synagoge in Dubai is, wordt me niet duidelijk. Oogluikend valt er wel wat te ritselen, zeker als het geld oplevert – dan doet het principe een stapje zijwaarts. “At the end of the day, all the people of Dubai want is to keep things orderly so that they can continue doing business and make money”, staat er in het bovenvermelde artikel in The Jerusalem Post.

Ik geloof het vlot. Aan die mix van bouwstijlen, culturen en opvattingen houd je dit soort droombeelden over.

Wat joden en Arabieren in ieder geval wel gemeen hebben, is dat ze geen varkensvlees nuttigen. Waarom christenen dat wel doen, is me, dit terzijde, een raadsel, want eeuwenlang heeft Rome het varken, samen met de aap en de beer, verdoemd als de meest onreine en vervloekte diersoorten. Maar goed, al tijdens mijn reisvoorbereiding had ik op de menukaarten van Emirates Airlines gezien dat daar totaal geen varkensgerechten voorkwamen. Niet erg, je kunt ook rund, kameel of vegetarisch eten op 10 kilometer hoogte.

In restaurants in Dubai van hetzelfde laken een pak. Je kunt hamburgers en worstjes van onbetrouwbare samenstelling achten, maar ik zweer je dat er in onze kroketten en frikadellen eerder hond of paard zit, dan dat je er in Dubai varken in zult aantreffen. Kwestie van principe.
Maar toen ik een stapje zijwaarts deed, aan het zeer uitgebreide en weldadige ontbijtbuffet Kaleidoscope in Atlantis The Palm (ongelimiteerd opscheppen, maar je betaalt er dan wel €50 per persoon voor) ontdekte ik tot mijn verbazing opeens heerlijke Goudse Polderkaas, vierkanten plakjes uit een ronde kaas,

maar iets daarnaast heuse bacon, zij het met een waarschuwing voor de Russen. Kwestie van creatief omgaan met principes.

En voor alcohol geldt hetzelfde. Officieel zijn de VAE meer drooggelegd dan de USA ooit zijn geweest, maar al vanaf de Emirates business lounge in Düsseldorf wist ik dat dat een farce was. Daar, en in de lounge aan boord, en al helemaal in de business lounge van Terminal 3 in Dubai, was er een groots assortiment van alcoholica voorhanden. En nog gratis ook. Hetzelfde geldt voor het blikje Heineken dat ik, economy class terugvliegend, zo maar bij de lunch kreeg geserveerd.

Daar, op dat futuristische vliegveld van Dubai, kreeg ik met een uiterst vriendelijke glimlach een Baileys ingeschonken in een veel te groot limonadeglas, alsof ik een halve liter chocomel had besteld.
Ik gaf geen krimp.
In winkels en op straat zul je geen alcohol aantreffen, en ook sommige restaurants staan op dat punt droog, maar bij andere bleek het totaal geen probleem. Als je er maar grof voor betaalde.

Misschien zijn de Emirati principieel wel net zo dakloos (maar voorwaar slim en creatief) als ik dat politiek ben.

_________________________________

volgende artikel: TER AFRONDING – Dubai_4

 

 

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>