Japans?

Ik mag dan taalkundige zijn, dat betekent niet dat ik alle talen der wereld beheers. Van Japans bijvoorbeeld kan ik helemaal niets maken.

Soms is dat wel spijtig, zoals in het geval dat ik hier aan de orde stel.

Dat betekent dat ik de hulp van derden ga inroepen.

 

 

Op internet vind je ofwel bij toeval, ofwel na lang speurwerk, heel veel nuttige informatie. Op www.gahetna.nl trof ik na enig gericht zoeken de interneringskaart van mijn vader aan uit 1942, een niet onbelangrijk stuk in de geschiedschrijving van onze familie.

Kan iemand mij helpen aan een vertaling van wat er op last van de Keizer in het Japans op deze kaart staat vermeld? Voor mij en de nog resterende familieleden zal het een grote betekenis hebben. Bij voorbaat dank.

Mijn PTSS

Ik weet het. In Nederland is het werken met PostNL ook bepaald geen pretje, en het wordt ook steeds minder service voor meer kosten.
In Frankrijk berust het monopolie bij La Poste, waarover ik doorgaans best wel te spreken was, tot mij een bevreemdend voorval geviel, als gevolg waarvan ik nu aan mijn.PTSS.fr lijd, een La Poste Traumatisch Stress Syndroom. Ik zal het proberen uit te leggen.

Ons internetantiquariaat Lu et approuvé heeft een deel van de boeken in Frankrijk staan, die tegen zeer schappelijke tarieven met Livres & brochures naar Nederland, België, Duitsland en waar al niet heen kunnen worden verstuurd. Meer daarover in een eerder bericht op deze weblog.

Op 29 januari 2014 deponeerde ik op het postkantoor van Hortes (Haute-Marne) een pakketje van 1181 gram, bevattende 2 Franse boeken, ter verzending naar een klant in Nederland. Portokosten € 3,29 met Livres & brochures . Geen geld. Van Nederland naar Frankrijk zou het € 9,45 hebben gekost.
Normaal doet zo’n zending er 2 à 3 werkdagen over. Nog steeds een prima service van La Poste. Maar na dik een week mailt de klant mij, enigszins ongerust, doch zonder te willen drammen, of er met de verzending misschien iets is misgegaan, want hij heeft nog niets ontvangen.
Omdat Livres & Brochures geen Track&Trace-optie omvat, valt er in zo’n geval niks anders te doen dan afwachten en hopen dat de zending alsnog arriveert. Heel soms wil dat wel eens 2 weken duren – het zijn slechts de Elyseese Goden die weten hoe dat kan, maar nog nooit hebben we meegemaakt dat een zending helemaal niet aankwam. Ik mail de klant dus terug met het verzoek nog enig geduld te betrachten. Overigens, in onze leveringsvoorwaarden staat niet voor niets: “Het verzendrisico, in de ruimste zin des woords, berust bij de klant”.

Op 15 februari 2014 komt de postbodin langs en zonder enig blikken of blozen overhandigt zij mij een pakketje dat ik onmiddellijk herken als de niet in Nederland aangekomen zending, in nog tamelijk ongeschonden staat. Ze was alweer doorgereden in haar kanariegele Kangoo voor ik goed kon kijken wat er aan de hand was. Wat was er aan de hand?

De postzegels ad € 3,30 waren, in mijn bijzijn overigens, op het postkantoor in Hortes keurig afgestempeld op 29 januari. De zending werd geaccepteerd, want was conform de voorschriften voorzien van de NAW-gegevens der bestemmeling, de NAW-gegevens van de afzender en het voorgeschreven etiket LIVRES-ECONOMIQUE. Niks mis mee. Op het mij geretourneerde pakket was zo ongeveer alles met een blauwe balpen doorgekrast, behoudens het afzenderadres, zodat men het pakket tenminste nog bij mij kon terugbezorgen. Maar het absolute hoogtepunt van de collage op de voorzijde vormde een luchtvrachtetiket, op z’n kop opgeplakt precies over naam en adres van onze klant, zodat aflevering definitief onmogelijk was geworden. Bij nadere beschouwing bleek het een etiket te zijn voor luchtpostverzending van Flughafen Frankfurt/Main (Deutschland) naar Kawasaki (Japan) per Japan Air Lines, vlucht JL 408/20.
Nu onderhoud ik met Duitsers en Japanners een vrij speciale band, dus ze moeten zich niet ook nog eens gaan bemoeien met mijn postzendingen van Frankrijk naar Nederland. Bovendien, gelet op de plaatsing van het etiket: zelfs al had de JAL-Boeing het pakket uitgeworpen boven Hiroshima of Nagasaki, het zou nooit het gestelde doel hebben kunnen bereiken.

Als dit al niet begint te rieken naar magisch realisme (ook in Hugo Lampo’s De komst van Joachim Stiller komen vreemde postzendingen boven tafel), de gelijkenis met die roman werd nog treffender toen ik op het etiket de datum zag staan: 20 december 2013. Het enkeltje Japan voor de boeken was dus al geboekt ruim een maand voordat zij überhaupt waren besteld.

Ik ermee naar het postkantoor in Hortes. De mevrouw wist van god noch zure pruimen. Uiteraard, want haar postale blikveld komt niet verder dan de getraliede voordeur van haar bureel. Ze adviseerde mij de 3631* te bellen, *appel non surtaxé, een gratis informatienummer van La Poste dus. Daarvoor voelde ik eigenlijk niet zo veel, want ik beschouw die dienst van hetzelfde niveau als de Nederlandse Belastingtelefoon, alwaar men, zoals ik eerder al eens heb opgemerkt, na lang aandringen en de vraag in diverse andere bewoordingen te hebben gesteld en driemaal te zijn doorverbonden, als men niet aan de koffie is, mij na geruime tijd antwoord weet te geven op de vraag wat de kleur is van de beruchte blauwe envelop. Liever koos ik ervoor op de website van La Poste te gaan zoeken of er een e-mailadres te vinden was waar ik mijn klacht kon deponeren onder bijvoeging van een scan van het nu wel heel curieuze pakketje. Helaas was die mogelijkheid niet voorhanden, voor zover ik enig wegwijs kan in het volstrekt chaotisch www.laposte.fr. Echter -service kent geen grenzen- onder de rubriek Service Clients Particulier bungelde ergens een tabblad Réclamation, waaronder je kon kiezen voor het Formulaire Réclamation Courrier. Zo’n invulformulier dus waar je geen bijlage aan kunt toevoegen. Wel moet je dan alles opgeven: eigen naam en adres, naam en adres van de bestemmeling, je eigen e-mailadres (dat van hen blijft duister), gewicht en frankering van de zending, en tot slot krijg je 500 tekens de tijd om je verhaal te doen. In telegramstijl legde ik hun de situatie uit en drukte op VERZENDEN.

Op 16 februari 2014 (dat is dus dezelfde dag waarop ik het formulier verzond) kreeg ik antwoord van La Poste. Uiteraard bleek het een geautomatiseerd antwoord te zijn: wij hebben uw verzoek ontvangen, wij doen ons best u zo goed mogelijk van dienst te zijn, u kunt ons voor nadere informatie bereiken op 3631* (*appel non surtaxé) op ma-vr van 8 h 30 tot 19 h 00, we hebben aan uw klacht het dossiernummer WEB24490966 toegekend, en -service kent geen grenzen- u ontvangt binnen maximaal 48 uur per post een antwoord op uw verzoek.

Op 19 februari 2014, exact 49 uur later, de postbode was net langs geweest zonder post van La Poste, belde ik -ik ben een man van de klok- de 3631* (*appel non surtaxé) om te melden dat er sprake was van een geschonden belofte. Je krijgt dan een IJzeren Mien die zegt dat je eerst een 4 moet intoetsen, dan een 1, dan weer een 5, dan wachten, want al onze medewerkers zijn in gesprek, maar u wordt zo spoedig mogelijk geholpen, en toen kreeg ik een levende Truus aan de lijn die vroeg waarmee ik u van dienst kon wezen. Ik begon het hele verhaal, dat zij tamelijk rap onderbrak met de vraag of ik misschien een dossiernummer had.
Ja: WEB 24490966. Stilte. Kunt u dat nummer nog eens herhalen? (nb.: dat is een pleonasme).
Ja: WEB 24490966. Stilte. Dat dossiernummer is hier introuvable; wat is uw naam? En daarna: adres, postcode, woonplaats, telefoonnummer; naam, adres, postcode, woonplaats, land van de bestemmeling, aard van de zending, waar en wanneer gepost, welke frankering, en of ik een e-mailadres had en zo ja, welk.

Naar de kleurschakering van mijn gezicht kun je met goede kans van slagen wel gissen. Het nummer, zowel als mijn naam, de naam van de geadresseerde, en de plaats Hortes (gem. Haute-Amance) in zijn algemeenheid en dat van het plaatselijke postkantoor in het bijzonder bleek allemaal onvindbaar in het grote computersysteem van La Poste. Er restte haar derhalve niets anders dan mijn telefoontje te beschouwen als een klacht over een klacht, op grond waarvan mij een nieuw dossiernummer werd toegekend: 24539469. Heel snel berekende ik dat er dus tussen 16 en 19 februari in 49 uur tijds bij La Poste 48.504 klachten waren binnengekomen en als dossierstuk waren geregistreerd; dat is dus bijna 1.000 per uur. Geen wonder dat er wel eens iets in het ronde archief belandt. Wel werd mij met stelligheid toegezegd dat ik binnen maximaal 48 uur per post een antwoord op mijn jongste klachtklacht zou ontvangen. Tot slot adviseerde ze mij de zending opnieuw ter verzending aan te leveren, dus ook opnieuw te frankeren, en dan die dubbele porto bij La Poste terug te vorderen. Ja ja. Ik wenste haar een prettige dag en zei haar over 49 uur wel weer te spreken.

Ik houd wel van dit soort dingen.

Op 20 februari 2014, 23 uur na het telefoongesprek, trof ik in mijn brievenbus een schrijven aan uit Parijs (Île de France) afkomstig van La Poste, Direction du Courrier, Service Courrier International, gedateerd 19 februari 2014, met het juiste (tweede) dossiernummer als referentie en de hoopgevende mededeling: Pour tout contact: 3631* met helemaal onderaan, in een onleesbaar 4-punts priegellettertje: *appel non surtaxé. In de brief stond vermeld dat ik een klacht had ingediend over een niet-aangekomen zending. Het onderzoek naar deze nare affaire zou echter enige tijd in beslag nemen, maar La Poste zou zich inspannen om mij haar bevindingen mede te delen vóór 19 mei 2014.

De muren hier thuis zijn 60 cm dik, en dat is maar goed ook. Wat waren ze in die drie maanden van plan te gaan doen? Er was geen enkel bewijsstuk, behalve het pakje zelve, dat echter voor mijn neus op tafel lag.

Echter, ik had de door mij spontaan geopende volle fles Cointreau nog niet ad fundum geledigd toen op 21 februari 2014 de postbodin weer langskwam en mij een brief van La Poste in de hand stopte. Die bleek na opening afkomstig te zijn van La Poste, Direction du Courrier, Service des Enquêtes et Réclamation du Courrier International, ondertekend door de Conseiller Relation Clientèle te Besançon (Doubs), voorzien van het juiste dossiernummer en als telefoonnummer 3631* (*appel non surtaxé) voor nadere informatie.

In de brief werd mij meegedeeld dat ik op 19 februari een klacht had ingediend, dat dat erg vervelend voor mij was, maar dat La Poste een heel gamma aan verzendmogelijkheden biedt en dat hij graag mij van dienst wil zijn de meest bij mij passende verzendwijze te kiezen. Tot besluit bedankte hij mij voor het in La Poste gestelde vertrouwen.
De muren hier thuis zijn 60 cm dik, en dat is maar goed ook.
Conform mijn masochistische inborst besloot ik nu het volgende:

Op 22 februari 2014 verpak ik de zending in een grotere envelop, laat er op het postkantoor een frankeerzegel van € 3,29 op plakken en bied aldus het pakket opnieuw ter verzending aan.

Op 25 februari 2014 meldt de klant het pakket in goede orde te hebben ontvangen. Hij voegt goddank eraan toe van de hele situatie wel de humor te kunnen inzien. Voor mij als verkoper en internetantiquair, geldt dat niet.

Op 26 februari 2014 stel ik voorts een heftige, pinnige en lange aangetekend verzonden brief in het Frans op, gericht aan de Conseiller Relation Clientèle te Besançon (Doubs) van La Poste, Direction du Courrier, Service des Enquêtes et Réclamation du Courrier International, waarin ik de hele affaire omstandig recapituleer, al met al iets langer dan hierboven geschetst, die ik laat uitmonden in een aantal vragen. Met name wil ik wel boven tafel krijgen welke olijke grapjas, of Algerijn*, of taakgestrafte (want ook dat kennen ze in Frankrijk: de TIG, travail d’intérêt général; in welk geval ik nog wel bereid ben enige coulance te betrachten) nog ergens zo’n Duits-Japs etiketje had liggen en dat stiekem op het pakket kleefde. (*nationalité non surtaxée) 

Het gaat om de volgende vragen:

  • 1. Wie heeft het bewuste luchtvrachtetiket Frankfurt-Kawasaki op de zending geplakt?
  • 2. Wanneer?
  • 3. Waar?
  • 4. Waarom?
  • 5. Is La Poste, in de wetenschap dat de veroorzaakte ellende buiten mijn schuld is, maar mij wel de nodige tijd en inspanning heeft gekost, plus een belabberde uitstraling naar mijn cliënt heeft veroorzaakt, dan minstens bereid mij de dubbele portokosten en de kosten van deze aangetekende brief te vergoeden?

Ik moet het magisch realistische gehalte van de hele zaak hoog houden. La Poste werkt er spontaan aan mee.
Normaal gesproken neemt het versturen van een aangetekende brief met bewijs van ontvangt drie dagen in beslag: (1) dag van verzending, (2) dag van aflevering en tekening voor ontvangst, (3) dag van aankomst van de bewijs van terpostbezorging en inontvangstneming.
In dit geval doet zich het volgende voor (zo blijkt uit de Track&Trace-opgave):

26 februari 2014: aangetekende brief afgeleverd op postkantoor van Bourbonne-les-Bains (dep. 52)

26 februari 2014: poststuk aangekomen te Saint-Gibrien (nabij Reims) (dep. 51)

28 februari 2014: poststuk doorgestuurd naar Besançon (25)

28 februari 2014: poststuk aangekomen te Besançon (25)

3 maart 2014: poststuk afgeleverd bij La Poste te Besançon (25)

4 maart 2014: ik ontvang van dezelfde Conseiller Relation Clientèle te Besançon (25) een brief dat ik op 3 maart een klacht heb ingediend. Hij stelt op vraag 1 t/m 4 geen antwoord te kunnen geven, maar dat de kwaliteit van de postbezorging bij La Poste de hoogste prioriteit geniet. Verder meldt hij dat La Poste mij, “à titre commercial” een genoegdoening van 5 euro gunt, die ik “binnenkort” als cheque zal ontvangen.

5 maart 2014: Avis de réception (bewijs van ontvangst) van de aangetekende zending aangekomen bij mij (52); ik heb het antwoord dan al een dag in huis.

7 maart 2014: de “lettre-cheque” à raison van € 5,00 valt bij mij in de bus.

 

Weliswaar duurt het allemaal wat lang, maar er valt mij nog iets op:

  • Het bewijs van ontvangst dat ik terugkrijg, is niet voorzien van een naam/stempel/handtekening van degene die het poststuk in ontvangst nam; bij eventueel reclameren is er in Besançon niemand die erop kan worden aangesproken. Ambtenaren zijn immers een stuk bureaucratisch meubilair van een staatsbedrijf – geen levende personen.
  • De brief met de vijfeurocheque eraan vast is opgesteld te Parijs (75) en verzonden door La Poste “69 Ain Rhône Picardie”, een drietal regio’s die geografisch noch administratief ook maar enige eenheid vormen. Retouradres te Lille (59).
  • De cheque zelve is afkomstig van La Poste Direction Service Clients te Bordeaux (33), en ondertekend te Parijs (75).

Pak de kaart er maar bij: alles bij elkaar heeft dus zowat heel Frankrijk, op de Côte d’Azur na, zich met deze netelige kwestie bemoeid.

En voor wie het weten wil: de twee boeken in het bewuste pakketje gingen over de veranderingen binnen de Franse communistische vakbond CGT. Zouden ze er bij La Poste doorheen gescand hebben?

Post Scriptum:

Ik moet bekennen dat deze hele zaak doet denken aan, maar niet uitstijgt boven wat Harry Mulisch schreef in zijn verhaal De grens, gepubliceerd in zijn bundel Oude Lucht (1977), een verhaal dat ook is verfilmd. “Mijnheer Lichtbeeld, Post!” klinkt het daar enkele malen. Het verhaal, dat ook is verfilmd, is eerder surrealistisch en absurdistisch dan magisch realistisch, en de kanariegele Kangoo, waarover ik het had, is bij hem een kanariegele Daf. Daar heeft Freek de Jonge later, in een van zijn conferences nog dankbaar gebruik van gemaakt, in de scène die begint met “Het regende dat het goot, maar het deerde de twee wakkere knapen niet. De tocht naar Frankrijk was begonnen”.

Lezen, dat verhaal van Mulisch. Dan weet je in wat voor land je woont.