Frozen Final in Luik

Voor de spanning had ik het hele eind naar Luik niet hoeven te rijden, afgelopen zaterdag voor de Belgische bekerfinale (de Frozen Final) tussen Herentals en Leuven. Zoals iedereen wel had zien aankomen, werd het een overlopertje voor Herentals dat na afloop met een klinkende 10-2 overwinning op zak de beker in ontvangst mocht nemen. Dat zo’n rit op en neer naar Luik desondanks wel de moeite is, heeft meer te maken met de stad zelf, zie mijn verslag elders op deze weblog, en met het feit dat je weer een hoop nuttige contacten hebt met bestuursleden, spelers, journalisten, … En goede contacten zijn er om warm te houden.

En ik ging natuurlijk om eindelijk eens die ijshal van binnen en in vol bedrijf te zien. Dat op zich was al zeker de moeite waard, zoals ik in mijn andere Luikse artikel al liet doorschemeren. Het enige waarin ik danig werd teleurgesteld, was de kwaliteit van de geluidsomroep. Door de vele gladde oppervlakken galmde het geluid enorm en de speaker kwam bepaald niet verstaanbaar over boven het geluid van de toeschouwers en hun toeters uit. Gelukkig ging alles, het blijft België, in twee talen, zodat je in ieder geval steeds een herkansing kreeg.

Het enorme krachtsverschil tussen beide teams is een goed voorbeeld van de problematiek binnen het Belgische ijshockey: er zijn een paar veel te goede teams en een paar veel te slechte om een normaal en beetje spannend competitieverloop te kunnen waarborgen. Ter illustratie: momenteel is de stand boven- en onderaan de hoogste divisie, de Elite League, waaraan ook het tweede team van Herentals deelneemt:

  • 1 Leuven: 16 gespeeld, 45 punten, doelcijfers 179-34
  • 2 Turnhout: 15 gespeeld, 39 punten, doelcijfers 158-44
  • 9 Charleroi: 14 gespeeld, 9 punten, doelcijfers 62-183
  • 10 Gullegem: 14 gespeeld, 0 punten, doelcijfers 32-145

Thijs van Laere (links) en Jens Engelen kraaien na afloop victorie

De kleine van Matt Crowell kan alvast wennen aan gouden medailles

Herentals steekt daar met zijn eerste team dan nog eens met kop en schouders bovenuit. Dat noopte de Belgische bond tot een aantal kunstgrepen. Een daarvan was dat het team niet deelneemt aan de Belgische, maar aan de veel hoger aangeslagen Nederlandse competitie, waar het goed meedraait in de middenmoot met de aantekening dat op de huidige topscorerslijst twee Herentalsspelers bovenin te vinden zijn: Matt Crowell op plek 1 (36 goals+29 assists=65) en Tyler Melancon op plek 3 (met 17 goals+43 assists=60). Daarmee heb ik ook meteen de twee importspelers van Herentals genoemd die ook in de finale optraden, want beiden zijn Canadezen.

Pascal Nuchelmans, voorzitter van de Belgische Bond, overhandigt de Beker van België aan Herentals-aanvoerder Vincent Morgan


Een tweede kunstgreep van de Belgische bond was dat Herentals van de vier importspelers die het in de selectie heeft er maar twee in de finale mocht opstellen, om het krachtsverschil enigszins te verkleinen. De twee andere Canadezen moesten dus op de tribune plaatsnemen tussen de dik 1200 andere toeschouwers. Leuven mocht al zijn vier imports wel allemaal opstellen.

 

De Leuven-verdedigers (links) lijken vooral elkaar te dekken, waardoor de gebroeders Morgan zowat een leeg doel vinden voor de 6-0

Als je verder bedenkt dat Herentals in de selectie dan ook nog eens 15 Belgische spelers heeft die voor het nationale team uitkomen, en de club een over een gedegen jeugdopleiding beschikt, dan is het we duidelijk dat daar binnen de Elite League geen maat op staat.

 

 

Meegereisde fans van IHC Leuven Chiefs zien de bui al rap hangen…

 

De Leuvense coach, Danny Geysbrechts, zei het me na afloop van de finale ook met een verontschuldigende blik: “Wij hebben maar 3 internationals in onze selectie en wij kunnen niet, zoals Herentals dat in Nederland kan, zoveel wedstrijden in een jaar op een hoog niveau spelen, omdat de tegenstand in België ten ene male te gering is. Wij hadden vooraf niet zo veel illusies over deze finale. Ik zei tegen de jongens dat ze moesten proberen zo veel mogelijk hun eigen systeem te blijven spelen. Dat lukte ook wel, alleen maar 10 minuten lang, en toen was de concentratie weg. Vooral tegen de veel hogere spelsnelheid van Herentals waren wij niet opgewassen.”

 


Wie meegaat in de beeldvorming dat het in het Belgische ijshockey meer gaat om de pinten en de fritten na afloop, dan om de stick en de puck, doet de zuiderburen oneer aan. Zelfs tijdens deze eenzijdige finale werd er gedreven en geconcentreerd gespeeld. Leuven, eenmaal op een 0-6 achterstand gezet, bleef toch energiek volhouden en werd ervoor beloond met 2 treffers op rij.

De obligate groepsfoto na afloop

Wat natuurlijk wel waar is: je proeft aan alles dat ijshockey in België voor een groot deel gewoon fun is. Lachende gezichten alom, bij officials, winnaars en evenzeer bij de verliezers. Zoiets heet spelvreugde. En dat dan ook nog eens in zo’n geweldige ijshal.

___________________________________________

alle foto’s: © 2013 Leonard Loonen

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.