0-5 ; maar liefde maakt blind

 

AFL. 1 VAN DRIELUIK OVER

(eerder gepubliceerd op www.feyenoordnet.nl, maart 2010; enigszins gewijzigd)

________________________________________________________________________________
Eigenlijk heb ik wel een en ander uit te leggen. Bijvoorbeeld hoe ik als Brabander die van zijn eerste tot bijna dertigste jaar in Amsterdam woont bij Feijenoord ben terecht gekomen.
Maar gelukkig denk ik het te kunnen verklaren.

Ik woonde in Oud-Zuid en was een jaar of twaalf, toen ik me voor voetbal ging interesseren. Dikke kans dat dat onder meer kwam doordat ik elke zondag Frits van Turenhout op de radio zo indringend de uitslagen van de eredivisie, eerste divisie A en B en tweede divisie A en B hoorde voorlezen. Ons huis lag op een paar honderd meter van het Olympisch Stadion en ik kreeg in de gaten dat je voor een kwartje (of was het een dubbeltje?), inclusief vermakelijkheidsbelasting, bij de bekende voorverkoopadressen een jongensstaanplaats kon halen voor thuiswedstrijden van Blauw-Wit en DWS-Amsterdam, achter het doel, onder het handmatig bediende scorebord. Had je geluk dat ze allebei op dezelfde zondag thuis speelden, dan kon je beide wedstrijden op één kaartje bijwonen, om 12 uur en 2 uur. Had je nog meer geluk, dan tekende een van beide teams na afloop van de wedstrijd protest aan tegen een vermeende scheidsrechterlijke dwaling. Dan bleef al het publiek op de tribunes en verschenen na een paar minuten een speler van de protesterende partij, de keeper van de tegenpartij en de scheidsrechter, en werd er een penalty genomen. Ging die erin, dan werd het protest door de KNVB in behandeling genomen; werd de strafschop gemist, dan was het protest automatisch afgewezen. Dat waren nog eens tijden.

Een favoriete club had ik nog niet, maar voetbal is voetbal, en zo toog ik op 1 maart 1959 met nog 36.999 andere liefhebbers naar dat magnifieke stadion om mijn eerste eredivisiewedstrijd te gaan bijwonen: DWS/A-Feijenoord. Het zei me verder niks.

Koud twee uur later wist ik opeens een heleboel. Feijenoord had DWS volkomen van de mat gespeeld en won met 0-5 (hoofdrol voor Kees Rijvers; goals van Rijvers (2x), Van der Gijp, Schouten en Moulijn). Ik was zo onder de indruk van het spel der Rotterdammers, dat ik op slag mijn levenskeuze had bepaald: Feijenoord was voor nu en voor altijd mijn club.

Hoe wankel zo’n liefdesverklaring is, bleek 5 speeldagen later, toen een andere Amsterdamse club in de Kuip op bezoek kwam en er uiteindelijk dezelfde stand van 0-5 op het bord stond. Maar liefde maakt blind, dus ik zag dat gewoon niet, althans, ik liet me er niet door van gedachte veranderen.

Dat had nog een extra reden. Op mijn middelbare school, ook in Oud-Zuid, zaten jongens in de klas uit alle hoeken en gaten van Amsterdam en er heerste nogal wat rivaliteit tussen de verschillende wijken, die zich onder meer uitte in een grote voorliefde voor de daar gehuisveste club. Voor mij was Centrum, West en Zuid in principe wel in orde – niemand had ook eigenlijk veel bezwaar tegen DWS of Blauw-Wit. Een enkeling kwam uit Noord, van over het IJ, en hield het met De Volewijckers. Dat werd wel geaccepteerd als ongevaarlijke lokale folklore. Maar ronduit eng waren de jongens uit Oost, want die hadden doorgaans de blik gericht op de Watergraafsmeer en wat daar speelde. En zoals je ook al op die leeftijd doet: je gaat je afzetten tegen de concurrent. Ik wist intussen ook wel hoe het zat tussen Feijenoord en Ajax en was dus dubbel blij dat ik mij in de klas kon profileren als Feijenoordaanhanger tegenover al dat nare geweld uit Oost. In de hele klas had ik één medestander. Iemand uit Oud-West. De paters op school poogden nog wel de verzuiling in stand te houden door te bepalen dat je zelf alleen maar lid mocht wezen van de voetbalclub van de school zelf: RKAVIC, wat ik ook braaf deed. Alleen de jongens uit Noord kregen dispensatie en mochten daar bij De Meteoor, Rood-Wit A of T.O.B. blijven spelen (T.O.B.: spannend onderwerp voor mijn volgende artikel), maar over je betaald-voetballiefde deden ze geen uitspraak.

Fanatiek als ik was begon ik de stapels oude kranten van maanden terug door te spitten en haalde er alle mogelijke maandagedities uit, want ik wilde mijn nieuwe liefde zichtbaar en tastbaar in een plakboek gaan vereeuwigen. Wel wat laat, als je daar pas in maart mee begint, maar het was niet anders en ik kon een heel eind in de tijd terugkomen. Alle Feijenoordverslagen, uitslagen en standen en statistieken van de eredivisie en wat al niet. Ik meen me nog te kunnen herinneren dat Feijenoord dat jaar thuis een gemiddelde van 42.000 toeschouwers trok – net zoveel dus als nu ongeveer. Bovendien: als Feijenoord uit speelde, waren die stadions haast altijd uitverkocht. Ja ja, Feijenoord komt op bezoek!

Ik was nijver aan het plakboeken en een jaar of twaalf. Hoopte vurig dat Feijenoord ook kampioen zou worden. Maar liefde maakt blind. Precies een week na mijn bezoekersdebuut werd in de Kuip Feijenoord-Sparta gespeeld. Sparta was toen koploper, vijf punten voor op Feijenoord, met Rapid JC daar nog tussenin. Ajax stond volkomen kansloos negende, met zelfs ook nog een negatief doelsaldo. Dat waren nog eens tijden. Bij winst op Sparta zou Feijenoord inderdaad een serieuze titelkandidaat zijn met nog tien wedstrijden te gaan.

Het werd 0-3. Weg titelkansen, besefte ik. En omdat ik geen masochist wilde zijn, stopte ik acuut met het plakboek, zodat ik die 0-5 in Rotterdam (en die 2-1 in Tilburg en die 4-2 in Venlo) gelukkig niet ook nog hoefde in te plakken. Sparta werd onbedreigd kampioen.

Het plakboek heb ik intussen al lang niet meer. Kwijt bij een verhuizing of zo. Feijenoord is gebleven.

 

___________________

Zondag 1 maart 1959, Olympisch Stadion, 14.30u
DWS-Amsterdam – Feijenoord 0-5
Toeschouwers: 37.000
Rijvers (0-1), Rijvers (0-2), Schouten (0-3), Van der Gijp (0-4), Moulijn (0-5)
DWS/A: Visser, Corbran, Schenkel, Vonhof, De Jong, Klein, Mesman, Niessen, Tolmeyer, Kick, Smit.
Feijenoord: Pieters Graafland, Kerkum, Veldhoen, Walhout, Steenbergen, Bak, Schouten, Meijers, Van der Gijp, Rijvers, Moulijn.

___________________

In dagblad De Tijd heeft op maandag 2 maart 1959 een foto gestaan uit deze wedstrijd van achter het Feijenoord-doel, waarop we een zweefduik van keeper Bram Panman zien. Kan iemand mij alsnog aan die foto helpen? Reacties graag naar info@nardloonen.nl 

 

 

 

One thought on “0-5 ; maar liefde maakt blind

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>